Η Φωνή των Γηρατειών: Αξιοπρέπεια, Προσφορά και Παρόν Ανάγνωση άρθρου

Δεν Είμαστε Αόρατοι.

Στην Ελλάδα του σήμερα, οι συνταξιούχοι δεν είναι απλώς μια δημογραφική κατηγορία. Είναι οι θεματοφύλακες της ιστορίας μας, οι στυλοβάτες των οικογενειών, οι αφανείς ήρωες που κράτησαν όρθια την κοινωνία σε δύσκολες εποχές. Κι όμως, συχνά αντιμετωπίζονται σαν αριθμοί σε πίνακες προϋπολογισμών, σαν «βάρος» για το ασφαλιστικό σύστημα. Ήρθε η ώρα να ακούσουμε τις φωνές τους. Να τους δώσουμε τον χώρο που τους αξίζει. Γιατί τα γηρατειά μιλούν — κι έχουν πολλά να μας πουν.

📜 Μνήμες που δεν ξεθωριάζουν

Οι σημερινοί συνταξιούχοι είναι οι άνθρωποι που έζησαν την Ελλάδα της μετεμφυλιακής εποχής, της δικτατορίας, της μεταπολίτευσης, της κρίσης. Έχτισαν σπίτια με τα χέρια τους, μεγάλωσαν παιδιά με στερήσεις, δούλεψαν σκληρά χωρίς πολυτέλειες. Κι όμως, δεν ζητούν τίποτα παραπάνω από σεβασμό και αξιοπρέπεια.

• Θυμούνται τις ουρές στα ταμεία, όχι για επιδόματα, αλλά για να πληρώσουν φόρους.
• Θυμούνται τις απεργίες, όχι για να λείψουν από τη δουλειά, αλλά για να διεκδικήσουν βασικά δικαιώματα.
• Θυμούνται τις Κυριακές με την οικογένεια, το φαγητό στο τραπέζι, το ραδιόφωνο να παίζει Καζαντζίδη.

Αυτές οι μνήμες δεν είναι νοσταλγία. Είναι η βάση πάνω στην οποία χτίστηκε η σύγχρονη Ελλάδα.

💪 Αγώνες που συνεχίζονται

Η σύνταξη δεν είναι «δώρο». Είναι δικαίωμα. Είναι η ανταμοιβή για δεκαετίες προσφοράς. Κι όμως, πόσοι συνταξιούχοι σήμερα ζουν με 600 ευρώ τον μήνα; Πόσοι αναγκάζονται να βοηθούν τα παιδιά τους οικονομικά, ενώ οι ίδιοι στερούνται φάρμακα ή θέρμανση;

• Οι περικοπές δεν είναι απλώς αριθμοί. Είναι φαρμακευτική αγωγή που δεν αγοράστηκε.
• Είναι το ρεύμα που κόπηκε.
• Είναι η μοναξιά που βαθαίνει όταν δεν μπορείς να βγεις από το σπίτι γιατί δεν έχεις χρήματα για το λεωφορείο.

Οι αγώνες των συνταξιούχων δεν τελείωσαν με την έξοδο από την εργασία. Συνεχίζονται καθημερινά, σιωπηλά, αλλά επίμονα.

Η κοινωνία συχνά αντιμετωπίζει τους ηλικιωμένους σαν «παρελθόν». Σαν ανθρώπους που έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο τους. Τίποτα δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την αλήθεια.

• Είναι αυτοί που κρατούν τα εγγόνια για να δουλέψουν οι γονείς.
• Είναι αυτοί που μεταφέρουν σοφία, εμπειρία, ιστορία.
• Είναι αυτοί που ψηφίζουν, που συμμετέχουν, που νοιάζονται.

Η αορατότητα δεν είναι φυσική κατάσταση. Είναι κοινωνική επιλογή. Και πρέπει να την ανατρέψουμε.

🕊️ Η Σύνταξη της Αξιοπρέπειας

Η αξιοπρέπεια δεν μετριέται μόνο σε ευρώ. Μετριέται σε βλέμματα σεβασμού, σε πολιτικές που προστατεύουν, σε κοινωνίες που αγκαλιάζουν. Η σύνταξη της αξιοπρέπειας είναι ένα αίτημα που αφορά όλους μας. Όχι μόνο τους ηλικιωμένους. Γιατί ο τρόπος που φερόμαστε στους συνταξιούχους σήμερα, είναι ο καθρέφτης του πώς θα μας φερθούν αύριο.

📊 Η Σκληρή Πραγματικότητα σε Αριθμούς

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του Υπουργείου Εργασίας, πάνω από 2,5 εκατομμύρια είναι οι συνταξιούχοι στην Ελλάδα. Η μέση κύρια σύνταξη κυμαίνεται γύρω στα 840 ευρώ, ενώ για εκατοντάδες χιλιάδες συνταξιούχους, το ποσό είναι κάτω από 600 ευρώ. Οι αυξήσεις που ανακοινώθηκαν για το 2025 είναι της τάξης του 2,4%, αλλά λόγω κρατήσεων (φόρος 22%, εισφορές υγείας 6%, ΕΑΣ έως 14%), το καθαρό όφελος περιορίζεται σε λιγότερο από 20 ευρώ τον μήνα.

Αυτό σημαίνει ότι:

• Πολλοί συνταξιούχοι δεν μπορούν να καλύψουν βασικές ανάγκες όπως φάρμακα, τρόφιμα και λογαριασμούς.
• Τον μισό μήνα, ζουν με ελάχιστα ή καθόλου χρήματα, αναγκασμένοι να περιορίσουν τη διατροφή τους ή να ζητήσουν βοήθεια από συγγενείς.
• Η κοινωνική ζωή έχει σχεδόν εξαφανιστεί: ένας απλός καφές με φίλους είναι πολυτέλεια. Πολλοί κλείνονται στα σπίτια τους, όχι από επιλογή, αλλά από οικονομική αδυναμία.

🖼️ Οι Εικόνες που Μιλούν

Ακολουθούν εικόνες που αποτυπώνουν την καθημερινότητα των συνταξιούχων στην Ελλάδα: από τις ουρές στα φαρμακεία, μέχρι τις μοναχικές φιγούρες στα παγκάκια των πάρκων.

«Σε πολλές περιοχές, κοινωνικές δομές όπως τα ΚΑΠΗ, τα κοινωνικά φαρμακεία και οι δράσεις των δήμων προσφέρουν στήριξη και ευκαιρίες για κοινωνική συμμετοχή.»

• «Η συμβολή των συνταξιούχων στην τοπική οικονομία είναι σημαντική, καθώς η κατανάλωσή τους ενισχύει τις μικρές επιχειρήσεις και επιστρέφει έσοδα στο κράτος.»

Δεν είναι μόνο θέμα αριθμών. Είναι θέμα αξιοπρέπειας. Όταν ένας άνθρωπος που έχει δουλέψει 35 ή 40 χρόνια δεν μπορεί να πιει έναν καφέ έξω, να αγοράσει ένα δώρο για το εγγόνι του, να ζήσει με ηρεμία, τότε κάτι δεν πάει καλά. Δεν είναι απλώς φτώχεια. Είναι απομόνωση, απώλεια νοήματος, ψυχική φθορά.

Ένα σημείο που συχνά παραβλέπεται στον δημόσιο διάλογο. Οι συνταξιούχοι δεν είναι απλώς «δικαιούχοι» κρατικών πόρων. Είναι ενεργοί οικονομικοί παράγοντες που τροφοδοτούν την τοπική οικονομία και, κατ’ επέκταση, ενισχύουν τα δημόσια έσοδα.

💶 Πώς οι συνταξιούχοι ενισχύουν την οικονομία

• Κατανάλωση εντός κοινότητας: Οι περισσότεροι συνταξιούχοι ξοδεύουν τα χρήματά τους σε τοπικά καταστήματα, φαρμακεία, λαϊκές αγορές, καφενεία. Αυτή η κυκλική κατανάλωση κρατά ζωντανές τις μικρές επιχειρήσεις και δημιουργεί θέσεις εργασίας.
• Έμμεση φορολογία: Μέσω του ΦΠΑ σε κάθε αγορά, των ειδικών φόρων σε προϊόντα και υπηρεσίες, επιστρέφουν σημαντικό μέρος της σύνταξής τους στο κράτος.
• Στήριξη οικογένειας: Πολλοί συνταξιούχοι βοηθούν οικονομικά παιδιά και εγγόνια, καλύπτοντας έξοδα σπουδών, λογαριασμούς ή ακόμα και ενοίκια. Αυτή η μεταφορά πόρων ενισχύει την κατανάλωση και μειώνει την κοινωνική πίεση.

📊 Τι δείχνουν τα στοιχεία

Σύμφωνα με ανάλυση του προϋπολογισμού για το 2025, οι συνταξιούχοι θα συνεισφέρουν 2,8 δισ. ευρώ σε κρατήσεις, εκ των οποίων 886 εκατ. ευρώ προέρχονται από την εισφορά αλληλεγγύης και 2 δισ. ευρώ από την εισφορά υπέρ υγείας. Δηλαδή, δεν είναι καθαροί αποδέκτες πόρων, αλλά συμμετέχουν ενεργά στη χρηματοδότηση του κράτους.

🧠 Η λανθασμένη αντίληψη περί «βάρους»

Το αφήγημα ότι οι συντάξεις «βαραίνουν» τον κρατικό προϋπολογισμό είναι μονοδιάστατο. Αν δούμε τη μεγάλη εικόνα:

• Οι συνταξιούχοι δεν αποσύρονται από την οικονομία. Αντιθέτως, συμμετέχουν με σταθερότητα και συνέπεια.
• Η ενίσχυση των συντάξεων δεν είναι σπατάλη, αλλά επένδυση στην κοινωνική συνοχή και την τοπική ανάπτυξη.
• Η οικονομική τους δραστηριότητα δεν προκαλεί χρεοκοπία, αλλά συμβάλλει στην αποτροπή της.

 Συμπέρασμα

Όταν το κράτος στηρίζει τους συνταξιούχους, δεν κάνει φιλανθρωπία. Κάνει οικονομική πολιτική με κοινωνικό πρόσημο. Και όταν τους αγνοεί, δεν εξοικονομεί πόρους — χάνει ευκαιρίες για ανάπτυξη.

Ας μην τους αφήσουμε να γίνουν «αόρατοι». Οι συνταξιούχοι δεν ζητούν ελεημοσύνη. Ζητούν σεβασμό, κοινωνική ένταξη, δυνατότητα να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Το άρθρο αυτό είναι μια μικρή υπενθύμιση ότι πίσω από κάθε αριθμό, υπάρχει ένας άνθρωπος. Και κάθε άνθρωπος αξίζει να ζει, όχι απλώς να επιβιώνει.