Τυχαία προβολή

6/random/ticker-posts

Header Ads Widget

Επεξεργασία    

      Η Σιωπηλή Φλόγα της Άγονης Γης    

 

Η Σιωπηλή Φλόγα της Άγονης Γης

Σε έναν τόπο που η σιωπή ήταν βαρύτερη από την πέτρα, το βιολί ξεκίνησε σαν ψίθυρος, μια ανάσα μέσα στο άφωνο τοπίο. Ήταν η φωνή της άγονης γης, της μοναξιάς που κρυβόταν πίσω από κάθε ξερολιθιά.
Η μελωδία ξεκινούσε νωχελικά, σαν τις σκιές που μεγάλωναν στην απογευματινή λύπη. Κάθε νότα έσταζε την κρυφή μελαγχολία μιας ζωής που μάχεται το τίποτα. Δεν ήταν θρήνος, ήταν υπομονή. Η πνοή του κλαρίνου την αγκάλιαζε, δίνοντας βάθος στην αίσθηση του ανείπωτου. Ένα αόρατο δάκρυ κυλούσε αργά στο πρόσωπο του χρόνου.

Και μετά, η μουσική άλλαξε. Τα κρουστά ξύπνησαν σαν μακρινοί χτύποι καρδιάς, σαν χέρια που χτυπούσαν ρυθμικά την ξερή επιφάνεια. Το βιολί γέμισε πείσμα. Ο ρυθμός γινόταν πιο γρήγορος, πιο έντονος, σαν ένας χορός που δεν παραδίδεται. Ήταν η σιωπηλή φλόγα. Η φλόγα που καίει αθόρυβα μέσα στον άνθρωπο της υπαίθρου, που τον κρατά όρθιο.

Δεν είναι χαρά, αλλά ζωή. Η επιβίωση. Ο χορός των σκιών πάνω στα χαλάσματα.

Τελικά, η μουσική ησυχάζει, επιστρέφοντας στον αρχικό ψίθυρο. Η σκόνη κατακάθεται, αλλά ο ρυθμός μένει χαραγμένος στην ψυχή. Η άγονη γη έζησε, χόρεψε, άντεξε. Και τώρα αναμένει, πάλι σιωπηλή, την επόμενη αναπνοή.

Εγγραφή στο ενημερωτικό

Διάβασε Επίσης

Περισσότερα άρθρα:

Υπογραφή

Δημοσίευση σχολίου

0 Σχόλια

Ρωτήστε για θέματα του blog
Agnostizoi AI - Βοηθός Blog
Γεια σας! Ρωτήστε με για οποιοδήποτε θέμα από το blog agnostizoi.com 📚