Η Επιστήμη πίσω από τον Βιοκεντρισμό
Εισαγωγή
Ο θάνατος, η λέξη που κανείς δεν προφέρει εύκολα, αποτελεί ένα από τα ελάχιστα βέβαια πράγματα στη ζωή, αλλά και ταυτόχρονα το μεγαλύτερο μυστήριο. Οι περισσότεροι φοβούνται αυτή τη στιγμή όπου ο χρόνος παγώνει και η σιωπή απλώνεται. Από τότε που ο άνθρωπος άρχισε να σκέφτεται, προσπαθεί να καταλάβει τι συμβαίνει όταν η αναπνοή σταματά και η καρδιά σιωπά, με κάθε εποχή, θρησκεία και φιλοσοφία να δίνει τη δική της απάντηση.
Ωστόσο, η σύγχρονη επιστήμη έρχεται να ψιθυρίσει κάτι ριζοσπαστικό: ίσως ο θάνατος να είναι η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση. Αυτή είναι η κεντρική θέση του βιοκεντρισμού, μιας θεωρίας που ανέπτυξε ο γιατρός και ερευνητής Robότanza. Ο βιοκεντρισμός προτείνει κάτι συγκλονιστικό: ότι η ζωή δεν τελειώνει ποτέ, διότι η ίδια η συνείδηση δημιουργεί την πραγματικότητα.
Η Συνείδηση ως Θεμέλιο της Ύπαρξης
Ο βιοκεντρισμός δεν επιχειρεί να εξηγήσει τι υπάρχει μετά τον θάνατο, αλλά να ανατρέψει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τη ζωή. Σύμφωνα με αυτήν τη θεώρηση, η συνείδηση δεν είναι προϊόν του εγκεφάλου. Αντίθετα, αποτελεί το θεμέλιο πάνω στο οποίο οικοδομείται η πραγματικότητα.
Ο Lanza προτείνει ότι δεν είναι η ζωή που υπάρχει μέσα στο σύμπαν, αλλά το σύμπαν που υπάρχει μέσα στη ζωή. Ο φυσικός κόσμος δεν υφίσταται ανεξάρτητα από εμάς. Αντίθετα, ο κόσμος παίρνει μορφή μόνο μέσα από τη δική μας παρατήρηση.
Η ύλη, ο χρόνος, ο χώρος, ακόμα και ο θάνατος, είναι απλώς εκδηλώσεις αυτής της συνείδησης. Η συνείδηση δεν μπορεί να πεθάνει, καθώς δεν γεννήθηκε ποτέ. Δεν είναι ένα βιολογικό ατύχημα που τελειώνει, αλλά η ίδια η ουσία που δίνει μορφή στο σώμα.
Ο Θάνατος ως Μετάβαση και Αλλαγή Εστίασης
Αν όλη η πραγματικότητα εξαρτάται από την παρατήρηση, τότε ο θάνατος, όπως τον αντιλαμβανόμαστε, μπορεί να μην είναι τίποτε περισσότερο από μία αλλαγή στην οπτική γωνία της συνείδησης. Ίσως αυτό που ονομάζουμε θάνατο να είναι απλώς η διακοπή μιας συγκεκριμένης εστίασης.
Σύμφωνα με τον βιοκεντρισμό, η συνείδηση, η οποία είναι η πηγή όλων, απλώς αλλάζει σταθμό ή περνά σε άλλη συχνότητα ύπαρξης. Όταν ένας παρατηρητής αλλάζει ραδιοφωνικό σταθμό, η μουσική στον προηγούμενο σταθμό δεν σταματά να υπάρχει—απλώς παύουμε να τη λαμβάνουμε. Αντίστοιχα, όταν το σώμα, το οποίο λειτουργεί ως ένα όργανο πρόσβασης ή «μεταφραστής» που μετατρέπει τις δονήσεις του κόσμου σε αισθήσεις, πάψει να λειτουργεί, η συνείδηση συνεχίζει το ταξίδι της σε άλλη διάσταση αντίληψης.
Ο θάνατος είναι η διακοπή μιας εμπειρίας, όχι της ύπαρξης. Αυτό το βλέπουμε και στη φύση, όπου τίποτα δεν χάνεται, όλα μεταμορφώνονται. Όπως η έκρηξη ενός ήλιου δημιουργεί νέα στοιχεία, έτσι και η συνείδηση, αν είναι μια μορφή ενέργειας, απλώς αλλάζει κατάσταση και επιστρέφει στην πηγή της.
Επιστημονικές και Εμπειρικές Επιβεβαιώσεις
- Κβαντική Φυσική: Στο πεδίο της κβαντικής φυσικής, τα σωματίδια δεν έχουν συγκεκριμένη θέση ή κατάσταση μέχρι τη στιγμή που κάποιος τα παρατηρεί, σαν να περιμένουν τη ματιά του παρατηρητή για να υπάρξουν. Αυτό ενισχύει την άποψη ότι η παρατήρηση είναι η προϋπόθεση ύπαρξης της πραγματικότητας.
- Σχετικότητα του Χρόνου: Πολλά πειράματα δείχνουν ότι ο χρόνος και ο χώρος δεν είναι απόλυτοι, αλλά σχετικοί με τον παρατηρητή, κάτι που απέδειξε ο Einstein πριν από έναν αιώνα. Ο χρόνος διαστέλλεται ή συστέλλεται ανάλογα με την ταχύτητα και τη βαρύτητα. Αν ο χρόνος δεν είναι γραμμικός, τότε το «τέλος» είναι απλώς μια αντίληψη. Ο Lanza το εξηγεί λέγοντας ότι ο χρόνος είναι εργαλείο της αντίληψης, όχι θεμελιώδης ιδιότητα του σύμπαντος.
- Εμπειρίες Κοντά στον Θάνατο (Ε.Κ.Θ.): Όσοι επέστρεψαν από εμπειρίες κοντά στον θάνατο περιγράφουν όχι σκοτάδι, αλλά φως, ειρήνη, και διεύρυνση. Αυτά τα αισθήματα δεν ταιριάζουν με την εικόνα του τέλους. Οι άνθρωποι περιγράφουν ένα αίσθημα απελευθέρωσης και μια βαθιά βεβαιότητα ότι η ζωή συνεχίζεται. Υπάρχουν καταγεγραμμένες περιπτώσεις όπου, παρότι ο οργανισμός δεν είχε δραστηριότητα, το άτομο ανέφερε γεγονότα που πράγματι συνέβησαν γύρω του, υποδεικνύοντας ότι ο νους αποδεσμευμένος από το σώμα συνεχίζει να παρατηρεί και η συνείδηση δεν περιορίζεται στο κρανίο.
Η Μεταμόρφωση του Φόβου και η Ζωή με Βάθος
Σε αυτή τη θεώρηση, ο φόβος του θανάτου αρχίζει να διαλύεται. Αυτό που φοβόμαστε δεν είναι η απουσία, αλλά η άγνοια. Αν κατανοήσουμε ότι η συνείδηση συνεχίζει, τότε ο θάνατος παύει να είναι απειλή και γίνεται μια μετάβαση.
Η ύπαρξη αλλάζει επίπεδο. Η αίσθηση της ατομικότητας χάνεται, αλλά η ουσία—η συνείδηση—επιστρέφει στο πεδίο από όπου προήλθε, όπως μια σταγόνα νερού που χάνεται στη θάλασσα, αλλά δεν εξαφανίζεται.
Η αποδοχή του βιοκεντρισμού ενισχύει την αξία της ζωής. Αν η ζωή είναι μια μορφή συνειδητής δημιουργίας, τότε κάθε στιγμή αποκτά ιερότητα. Δεδομένου ότι δεν υπάρχει τέλος, αλλά μόνο μετάβαση, η ζωή δεν κυνηγά πια τη διάρκεια, αλλά το βάθος.
Ο βιοκεντρισμός μας υπενθυμίζει ότι η συνείδηση είναι ο πυρήνας όλων. Δεν είμαστε παρατηρητές του κόσμου, αλλά το ίδιο το φως που τον φανερώνει. Η ζωή δεν ανήκει στο σώμα, ανήκει στη συνείδηση, και αυτή δεν πεθαίνει ποτέ. Ίσως η αληθινή απελευθέρωση να έρθει όταν πάψουμε να βλέπουμε τον εαυτό μας ως σώμα και αρχίσουμε να ζούμε πιο βαθιά.
0 Σχόλια