Η αίθουσα χορού τυλιγμένη σε ημίφως ανασαίνει σαν να κρύβει μυστικά. Από τα μεγάλα παράθυρα, οι σταγόνες της βροχής χαράζουν αργά μονοπάτια επάνω στο γυαλί, σβήνοντας τις φιγούρες της πόλης πίσω τους. Οι σκιές παίζουν στους τοίχους και μοιάζουν με φαντάσματα μιας ζωής που κάποτε ανήκε σε αυτούς.
Ο Αλέξανδρος στέκεται ακίνητος, σαν παλιό άγαλμα που έσπασε από την ίδια του την αναμονή. Η Ελένη εμφανίζεται στο κατώφλι, και η στιγμή παγώνει· σαν να κράτησε η βροχή την αναπνοή της, σαν να φίμωσε η νύχτα κάθε ήχο. Οι ματιές τους συναντιούνται. Δεν είναι ένα βλέμμα· είναι μια ολόκληρη εξομολόγηση που εκρήγνυται στη σιωπή. Τους χωρίζουν χρόνια και επιλογές, και ωστόσο, η απόσταση μεταξύ τους είναι πιο εύθραυστη από ένα φύλλο που τρέμει στον άνεμο.
Η μουσική ξεκινά. Μια χορδή τρέμει, ο αέρας πυκνώνει. Το πρώτο βαρύτονο θέμα θυμίζει την ανάμνηση ενός αγγίγματος που κάποτε ανήκε μόνο σε αυτούς. Η αίθουσα μεταμορφώνεται σε σκηνή γεμάτη απόσπαρτες αναμνήσεις· κάθε νότα ξεκλειδώνει έναν παλιό ψίθυρο, ένα ανείπωτο «γιατί».
Η Ελένη τρέμει· ένα αόρατο βάρος της καρδιάς της βαραίνει το βήμα που την οδηγεί προς τα εμπρός. Είναι μια κίνηση που μοιάζει περισσότερο με προσευχή παρά με χορό. Ο Αλέξανδρος την παρακολουθεί αδυνατώντας να μιλήσει — τα χείλη του φλέγονται από όλα τα λόγια που σιώπησε. Σαν κομμάτια γυαλιού, τα βλέμματα τους πληγώνουν και γιατρεύουν την ίδια στιγμή.
Το βιολί σκαρφαλώνει όλο και πιο ψηλά· κάθε δοξαριά μοιάζει με χτύπο καρδιάς που σκίζει τα δεσμά του. Και τότε, τα χέρια τους συναντιούνται. Δεν είναι άγγιγμα· είναι καταρράκτης. Είναι η βίαιη αποκάλυψη όλων όσων έμειναν θαμμένα. Μια έκρηξη φωτιάς και δακρύων, χαράς και οδύνης. Ο κόσμος γύρω χάνεται· δεν υπάρχει πια η αίθουσα, ούτε η βροχή, ούτε οι σκιές. Μονάχα δυο ψυχές, στον άξονα της ίδιας αλήθειας.
Η μουσική αγγίζει την κορύφωση της, φωνάζοντας ό,τι οι ίδιοι δεν τολμούν: «Σε αγαπώ, ακόμα». Τα χείλη τους δεν κινούνται, μα ολόκληρο το σώμα τους κραυγάζει αυτήν την παραδοχή.
Και ύστερα, έρχεται το τέλος. Τα βιολιά σβήνουν, το πιάνο ψιθυρίζει μια σχεδόν αόρατη συγχορδία· η σιωπή κερδίζει ξανά το χώρο. Τα χέρια τους απομακρύνονται αργά, με το ίδιο δισταγμό με τον οποίο οι σταγόνες χωρίζονται από τον ουρανό για να γίνουν βροχή. Στρέφονται ο ένας μακριά από τον άλλον, μα η ψυχή τους μένει καρφωμένη εκεί, στην αόρατη γέφυρα που έχτισε η στιγμή.
Στο τέλος, δεν απομένει τίποτα παρά μόνο η Σιωπή ανάμεσα σε δύο νότες. Μια σιωπή που κουβαλά κάτι πιο αιώνιο από τον ήχο: το μυστικό της αγάπης τους, που θα παραμείνει εκεί, σαν αθάνατος ψίθυρος στα φτερά του χρόνου.
Δείτε εδώ περισσότερα όμοια θέματα.
0 Σχόλια