Η Τέχνη της Υποχώρησης και η Σιωπή της Κυριαρχίας
Όταν η "ρεαλιστική" πολιτική μετατρέπεται σε σχολή υποταγής
Όταν η διπλωματία μετατρέπεται σε επικοινωνιακό θέαμα, οι λέξεις χάνουν το νόημά τους. Μας μιλούν για «αποκλιμάκωση» (de-escalation), για «ρεαλισμό», για «διάλογο». Μόνο που πίσω από τα χαμόγελα, η αλήθεια είναι πικρή: η εθνική κυριαρχία μπαίνει στο τραπέζι, κι όσοι διαφωνούν, βαφτίζονται "ακραίοι".
Η Τουρκία δεν αλλάζει στόχους, αλλάζει τακτική. Κι εδώ, τα μέσα ενημέρωσης επιμένουν να παρουσιάζουν κάθε τουρκική υποχώρηση-φάντασμα ως διπλωματικό θρίαμβο. Ο πολίτης, κουρασμένος από την ένταση, διδάσκεται σιγά-σιγά να συμβιβάζεται με την ιδέα ότι «λίγη κυριαρχία λιγότερη» ίσως δεν είναι καταστροφή. Κι έτσι αρχίζει η μεγάλη φθορά, όχι των συνόρων, αλλά της συνείδησης.
Όταν η υποχώρηση παρουσιάζεται ως "διπλωματικός ρεαλισμός"
Θέλουν να μας πείσουν ότι η Τουρκία κάνει πίσω. Ότι δήθεν, επειδή ο Χακάν Φιντάν είπε μερικά «ήπια» λόγια, εγκαταλείπει τις απειλές πολέμου και τον εκβιασμό στο Αιγαίο. Μα, από πότε η ρητορική περί «διαλόγου» σε θέματα εθνικής κυριαρχίας θεωρείται πρόοδος;
Η Άγκυρα δεν αλλάζει τακτική, απλώς αλλάζει ύφος. Εκεί που φώναζε, τώρα ψιθυρίζει. Αλλά ο ψίθυρος αυτός μεταφέρει το ίδιο μήνυμα: «Να τα βρούμε στη μέση». Δηλαδή να κόψουμε στα δύο αυτό που είναι ακέραια ελληνικό.
Και την ίδια στιγμή, κάποιοι σπεύδουν να βαφτίσουν τον εκβιασμό ως «ευκαιρία». Να παρουσιάσουν την υπαναχώρηση ως «ρεαλισμό» και το παζάρι της κυριαρχίας ως «νέα εποχή συνεννόησης».
Μόνο που η εθνική κυριαρχία δεν μπαίνει σε παζάρι. Δεν είναι ούτε εμπόρευμα, ούτε χαρτί διαπραγμάτευσης. Η Ελλάδα δεν έχει να «συζητήσει» τίποτα για όσα της ανήκουν εξ ορισμού και βάσει Διεθνούς Δικαίου. Και όσοι επιμένουν να χαμογελούν την ώρα που τους ζητούν να παραιτηθούν από τα κυριαρχικά τους δικαιώματα, ας θυμηθούν πως καμία χώρα δεν διασώθηκε ποτέ με «καλή διάθεση», αλλά μόνο με πυγμή, συνέπεια και αυτοσεβασμό.
Ο "ρεαλισμός" των ΜΜΕ και η τέχνη της υποταγής
Όταν η προπαγάνδα φοράει κοστούμι, την λένε «ανάλυση». Και όταν η υποχώρηση πλασάρεται ως υπευθυνότητα, την λένε «ρεαλισμό». Έτσι λειτουργεί σήμερα μεγάλο μέρος των ελληνικών ΜΜΕ: σου δείχνουν τον εκβιασμό της Άγκυρας και σε πείθουν ότι πρέπει να τον κατανοήσεις.
Στα δελτία ειδήσεων, κάθε αναφορά σε τουρκικές απειλές συνοδεύεται από την λέξη-μαγικό: «κλείδωσε». Κλείδωσε η συνάντηση, κλείδωσε ο διάλογος, κλείδωσε η αποκλιμάκωση , όλα «κλειδώνουν». Κανείς όμως δεν εξηγεί τι ακριβώς κλειδώνει: τα ελληνικά δικαιώματα ή η εθνική αξιοπρέπεια;
Το φαινόμενο είναι γνωστό. Όταν μια κοινωνία κουράζεται, την νανουρίζεις με την λέξη «ειρήνη» ώσπου να δεχτεί την παράδοση ως λύση. Κι ύστερα εμφανίζονται οι «ρεαλιστές» σχολιαστές, που μιλούν για «πατριωτισμό της λογικής». Δηλαδή για έναν πατριωτισμό που δεν ενοχλεί, δεν απαιτεί και κυρίως — δεν αντιστέκεται.
Αυτή η σχολή σκέψης δεν γεννήθηκε από ανάλυση, αλλά από φόβο. Φόβο μήπως θυμίσουμε στους «συμμάχους» ότι έχουμε φωνή. Φόβο μήπως χαλάσουμε τις ισορροπίες, αν σταθούμε όρθιοι. Όμως μια χώρα που εκπαιδεύεται να σωπαίνει στο όνομα της "λογικής", τελικά ξεχνά πώς να μιλά τη γλώσσα της αξιοπρέπειας.
Ο πραγματικός πατριωτισμός δεν φωνάζει, επιμένει
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, ο πατριωτισμός δεν μετριέται στα λόγια, ούτε στα συνθήματα. Μετριέται στην συνέπεια. Στο να λες όχι όταν όλοι γύρω σου ψιθυρίζουν «κάνε λίγο πίσω». Στο να κρατάς την στάση σου χωρίς να χρειάζεσαι χειροκρότημα.
Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από φωνακλάδες, ούτε από "ρεαλιστές" που μετρούν μόνο τι θα χάσουν. Έχει ανάγκη από ανθρώπους που ξέρουν τι δεν πρέπει να πουληθεί. Η εθνική κυριαρχία δεν είναι πολιτικό κεφάλαιο· είναι θεμέλιο ύπαρξης.
Κάποιοι ονειρεύονται μια Ελλάδα που θα «τα βρίσκει» πάντα, για να μη δυσαρεστήσει κανέναν. Μόνο που μια τέτοια Ελλάδα παύει να είναι υπολογίσιμη, και γίνεται απλώς βολική. Η Ιστορία δεν δικαιώνει ποτέ τους βολικούς· δικαιώνει όσους έμειναν όρθιοι.
Ο αληθινός πατριωτισμός είναι ήρεμη δύναμη. Δεν χρειάζεται κορώνες, χρειάζεται ραχοκοκαλιά. Κι αυτή η ραχοκοκαλιά υπάρχει, μέσα σε κάθε Έλληνα που θυμάται πως το "ΌΧΙ" ειπώθηκε πάντα με αξιοπρέπεια, όχι με υπολογισμό.
Πρωτότυπο άρθρο γνώμης
Διαβάστε και αυτό:Είναι η αγάπη για την πατρίδα μια αμυντική στάση ή μια δημιουργική δύναμη;
0 Σχόλια