Μπορεί το Πυρίτιο να Αισθανθεί;
Σε κάθε συζήτηση για τη συνείδηση, είναι επιτακτικό να αναγνωριστεί ευθύς εξαρχής ότι δεν γνωρίζουμε τι είναι η συνείδηση. Παρόλο που ο καθένας μας μπορεί να επιβεβαιώσει την εμπειρία της συνείδησης—το πώς είναι να αισθάνεσαι—παραμένουμε στο σκοτάδι σχετικά με το πώς συνθέσεις υλικών σωματιδίων που από μόνα τους δεν φαίνεται να έχουν εσωτερικό κόσμο, δημιουργούν αθροιστικά εσωτερικούς κόσμους φαινομενολογικής εμπειρίας. Τα ζητήματα αυτά έχουν γίνει ακόμη πιο κεντρικά τα τελευταία χρόνια, καθώς ζούμε μια μετάβαση όπου τεχνητές νοημοσύνες (AI) διαφόρων τύπων γίνονται ολοένα και πιο παρούσες, εγείροντας το ερώτημα για τη συνείδηση σε αυτήν την εποχή της AI.
Το Σκληρό Πρόβλημα και το Χάσμα της Εμπειρίας
Για να κατανοήσουμε το μέγεθος του μυστηρίου, ο David Chalmers, καθηγητής Φιλοσοφίας και Νευροεπιστήμης, επινόησε το 1995 τον όρο «σκληρό πρόβλημα» (hard problem) της συνείδησης. Ο Chalmers διαχωρίζει αυτό το πρόβλημα από τα «εύκολα προβλήματα» (easy problems).
Τα εύκολα προβλήματα αφορούν τη λειτουργική εξήγηση φαινομένων όπως η διαφορά μεταξύ ύπνου και εγρήγορσης, η ικανότητα ελέγχου της συμπεριφοράς ή η ικανότητα αναφοράς εσωτερικών καταστάσεων. Η επιστήμη έχει ένα παράδειγμα για την εξήγηση αυτών των πραγμάτων: τη δημιουργία ενός μηχανισμού που παράγει την κατάλληλη συμπεριφορά.
Αντίθετα, το σκληρό πρόβλημα είναι η υποκειμενική εμπειρία (subjective experience). Είναι το αίσθημα της εμπειρίας από μια οπτική πρώτου προσώπου, όπως το αίσθημα του να βλέπεις, να ακούς, να αισθάνεσαι πόνο ή να σκέφτεσαι. Αυτό που το καθιστά σκληρό είναι ότι τα τυπικά επιστημονικά και νευροεπιστημονικά παραδείγματα που εξηγούν τα πράγματα μέσω μηχανισμών και παραγωγής συμπεριφοράς δεν φαίνεται να λειτουργούν για την υποκειμενική εμπειρία – υπάρχει πάντα ένα χάσμα.
Αυτό το χάσμα απεικονίζεται στο νοητικό πείραμα της Mary, μιας λαμπρής νευροεπιστήμονα που γνωρίζει κάθε λεπτομέρεια για τη λειτουργία του εγκεφάλου και τις νευρικές διεργασίες που σχετίζονται με το χρώμα, αλλά έχει ζήσει σε ένα ασπρόμαυρο δωμάτιο. Όταν η Mary βλέπει ένα κόκκινο αντικείμενο για πρώτη φορά, το ερώτημα είναι αν μαθαίνει κάτι νέο. Ο Chalmers θεωρεί ότι αυτό το πείραμα είναι μια εξαιρετική απεικόνιση του χάσματος μεταξύ της γνώσης του αντικειμενικού κόσμου και της γνώσης της υποκειμενικής εμπειρίας.
Ο Anil Seth, καθηγητής Γνωστικής και Υπολογιστικής Νευροεπιστήμης, είναι πιο επιφυλακτικός με τέτοια επιχειρήματα «συλληπτότητας», αλλά αναγνωρίζει την ύπαρξη του χάσματος. Ωστόσο, υποστηρίζει ότι δεν πρόκειται για ένα «βαθύ χάσμα στην πραγματικότητα» που να δείχνει ότι η συνείδηση είναι πέρα από την εμβέλεια της επιστήμης, αλλά μάλλον μια αντανάκλαση του τρόπου με τον οποίο αποκτούμε γνώση.
Βιολογία vs. Πυρίτιο: Μηχανές Πρόβλεψης και Εξέλιξη
Όσον αφορά τη δυνατότητα της συνείδησης στην AI, οι απόψεις των ειδικών διίστανται:
David Chalmers: Πιστεύει ότι είναι πιθανό ένα σύστημα AI ή μια μηχανή να είναι συνειδητό. Ο εγκέφαλος είναι μια μεγάλη μηχανή που παράγει συνείδηση, και εφόσον μπορεί να το κάνει η βιολογία, δεν βλέπει γιατί να μην μπορεί να το κάνει και το πυρίτιο.
Anil Seth: Θεωρεί ότι είναι πολύ απίθανο για τα είδη AI που διαθέτουμε σήμερα. Τονίζει ότι είναι λάθος να συγχέουμε τη συνείδηση με τη νοημοσύνη και υποστηρίζει ότι η υπόθεση ότι η υπολογιστική διαδικασία είναι η βάση της συνείδησης είναι πολύ επισφαλής. Ο εγκέφαλος είναι ένα πολύ διαφορετικό είδος μηχανής, ένα «επίτευγμα μιας βιολογικής μηχανής», που το πυρίτιο ίσως να μην μπορεί να μιμηθεί.
Ο Seth δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στον βιολογικό μηχανισμό. Πιστεύει ότι η συνείδηση είναι μια βιολογική ιδιότητα.
Προτείνει μια στρατηγική που εστιάζει στο «πραγματικό πρόβλημα» (real problem), το οποίο είναι παρόμοιο με τα «εύκολα προβλήματα». Χρησιμοποιεί την αναλογία με το «σκληρό πρόβλημα της ζωής» 150 χρόνια πριν, όπου οι άνθρωποι πίστευαν ότι η ζωή δεν μπορούσε να εξηγηθεί με τη χημεία και τη φυσική (χρειαζόταν μια élan vital). Τελικά, αυτό το μυστήριο διαλύθηκε, καθώς βρέθηκαν μηχανιστικοί τρόποι εξήγησης των αντικειμενικών συμπεριφορών των ζωντανών συστημάτων. Ο Seth πιστεύει ότι, καθώς χτίζουμε γέφυρες μεταξύ των μηχανιστικών εξηγήσεων και του πώς είναι η εμπειρία, το σκληρό πρόβλημα της συνείδησης μπορεί να διαλυθεί (dissolved).
Όσον αφορά τα μοντέλα, ο Seth τείνει να ευνοεί την ιδέα του εγκεφάλου ως μηχανή πρόβλεψης (prediction machine). Στο πλαίσιο αυτό, κάθε συνειδητή εμπειρία—του κόσμου, του εαυτού, της βούλησης—είναι ένα είδος αντίληψης, μια «ελεγχόμενη ψευδαίσθηση» (controlled hallucination). Ο απώτερος σκοπός αυτής της πρόβλεψης είναι ο έλεγχος και η φυσιολογική ρύθμιση του σώματος (physiological regulation), διατηρώντας το ζωντανό. Ο Seth υποστηρίζει ότι η ύλη είναι πολύ πλούσια και περίπλοκη και ότι η υλιστική ιδέα ότι η συνείδηση είναι μια ιδιότητα της ύλης κατάλληλα διατεταγμένη, έχει ακόμα πολλά να προσφέρει.
Αναζητώντας Θεμελιώδεις Αρχές
Αν και ο Chalmers συμμερίζεται την ιδέα ότι η επιστήμη μπορεί να προχωρήσει μελετώντας τους νευρικούς συσχετισμούς της συνείδησης (neural correlates of Consciousness), κάτι που αποκαλεί «πρόβλημα χαρτογράφησης» (mapping problem), αυτό δεν λύνει το σκληρό πρόβλημα.
Ο Chalmers αναζητά μια απλή, θεμελιώδη αρχή. Εάν αποδειχθεί ότι δεν μπορούμε να εξηγήσουμε πλήρως τη συνείδηση μέσω των φυσικών διεργασιών, τότε μπορεί να χρειαστούμε έναν άλλο θεμελιώδη νόμο ή μια αρχή—πιθανώς έναν ψυχοφυσικό νόμο (psychophysical laws)—που θα συνδέει τις φυσικές διεργασίες με τη συνείδηση.
Είναι ανοιχτός σε μια προοπτική που ονομάζεται δυισμός ιδιοτήτων (property dualism), όπου η συνείδηση είναι μια θεμελιώδης ιδιότητα του σύμπαντος πέρα από τον χώρο, τον χρόνο, τη μάζα και το φορτίο, χωρίς να συνεπάγεται την ύπαρξη μιας μη-φυσικής ψυχής.
Ο Chalmers λαμβάνει επίσης σοβαρά υπόψη τον πανψυχισμό (panpsychism), την ιδέα ότι η ύλη, ακόμη και σε θεμελιώδες επίπεδο, περιέχει σπόρους συνείδησης (protoconsciousness). Το μεγαλύτερο πρόβλημα με τον πανψυχισμό, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι το πρόβλημα του συνδυασμού (combination problem): πώς μια δέσμη συνειδητών σωματιδίων συνδυάζεται για να δημιουργήσει την ενιαία συνειδητή εμπειρία που βιώνουμε. Ο Seth σημειώνει ότι οι σημερινές εκδοχές του πανψυχισμού δεν είναι δοκιμάσιμες επιστημονικά, καθιστώντας δύσκολη την αξιοποίησή τους από τους επιστήμονες.
Το Πρόβλημα της Αναγνώρισης και οι Ηθικές Προκλήσεις
Ένα άλλο δύσκολο ζήτημα είναι το πώς μπορούμε να γνωρίζουμε εάν ένα μη-ανθρώπινο σύστημα είναι συνειδητό.
Ο Seth προειδοποιεί ότι οι ψυχολογικές μας προκαταλήψεις μας παραπλανούν. Με τους μη-ανθρώπινους οργανισμούς (π.χ., ζώα) συχνά έχουμε ψευδώς αρνητικά (false negatives) αποτελέσματα, επειδή δεν μοιάζουν αρκετά με εμάς. Αντίθετα, με τα συστήματα AI, έχουμε ψευδώς θετικά (false positives) αποτελέσματα, επειδή αυτά τα συστήματα μιλούν και φαίνονται έξυπνα (ιδιότητες που εμείς θεωρούμε σημαντικές), με αποτέλεσμα να προβάλλουμε σε αυτά ιδιότητες όπως η σκέψη, η κατανόηση και η συνείδηση, ενώ ίσως διαφέρουν ριζικά με τρόπους που έχουν σημασία για τη συνείδηση.
Ένα νοητικό πείραμα που προτείνεται για την εξέταση της συνείδησης στο πυρίτιο είναι η σταδιακή αντικατάσταση των βιολογικών νευρώνων ενός ατόμου με τσιπ πυριτίου, μέχρι την πλήρη αντικατάσταση (brain uploading). Εάν το άτομο παραμείνει συνειδητό σε κάθε βήμα, αυτό θα παρείχε δεδομένα πρώτου προσώπου για τη δυνατότητα συνείδησης στο πυρίτιο. Ωστόσο, ο Seth είναι σκεπτικός, καθώς θεωρεί ότι ο εγκέφαλος είναι ένα σύστημα όπου δεν μπορείς να διαχωρίσεις καθαρά τι κάνει από το τι είναι (π.χ., μεταβολικές διεργασίες) και δεν είναι δυνατή μια απλή αντιγραφή από πυρίτιο.
Τόσο ο Chalmers όσο και ο Seth πιστεύουν ότι η ανθρώπινη συνείδηση είναι πιθανότατα μόνο μία μικρή περιοχή σε έναν τεράστιο χώρο πιθανών τρόπων ύπαρξης συνείδησης, η οποία θα μπορούσε να υλοποιηθεί και σε άλλα υλικά συστήματα. Ωστόσο, ο Seth εκφράζει μεγαλύτερη ανησυχία για την ανάδυση συνείδησης μέσω νευροτεχνολογιών όπως τα εγκεφαλικά οργανοειδή (brain organoids)—συλλογές ανθρώπινων εγκεφαλικών κυττάρων σε πιάτο Petri—καθώς αυτά είναι κατασκευασμένα από την ίδια ύλη.
Καταλήγοντας, η συνείδηση θεωρείται από πολλούς ως η πύλη στον κύκλο της ηθικής. Ο Chalmers τονίζει ότι εάν ένα σύστημα AI γίνει συνειδητό και εμείς συνεχίσουμε να το αντιμετωπίζουμε απλώς ως εργαλείο, υπάρχει ο κίνδυνος ηθικής καταστροφής. Ενώ δεν γνωρίζουμε ακόμη αν τα τρέχοντα μοντέλα όπως τα GPT είναι συνειδητά, είναι πιθανό ότι στα επόμενα 10 χρόνια θα αναπτυχθούν γλωσσικά μοντέλα που θα ξεπεράσουν τα εμπόδια και θα εμφανίσουν κάθε σημάδι συνείδησης.
Μια συζήτηση γύρω από τη συνείδηση περιλαμβάνει βαθιά επιστημονικά και φιλοσοφικά ερωτήματα, ξεκινώντας από την παραδοχή ότι δεν γνωρίζουμε τι είναι η συνείδηση. Ενώ ο καθένας μπορεί να βεβαιώσει την εμπειρία της συνείδησης—το πώς αισθάνεται—παραμένει ένα σκοτεινό μυστήριο το πώς συγκροτήσεις υλικών σωματιδίων, τα οποία από μόνα τους δεν φαίνεται να έχουν κανενός είδους εσωτερικό κόσμο, παράγουν αθροιστικά εσωτερικούς κόσμους φαινομενολογικής εμπειρίας.
Τα βασικά ερωτήματα που περιβάλλουν τη συνείδηση διακρίνονται σε κατηγορίες, οι οποίες αφορούν τόσο τη λειτουργία (τα «εύκολα προβλήματα») όσο και την υποκειμενική εμπειρία (το «σκληρό πρόβλημα»).
1. Το Σκληρό Πρόβλημα (The Hard Problem)
Ο David Chalmers επινόησε τον όρο «σκληρό πρόβλημα» της συνείδησης το 1995 για να κρυσταλλώσει το βασικό αίνιγμα.
Το σκληρό πρόβλημα αφορά την υποκειμενική εμπειρία (subjective experience). Είναι το αίσθημα της εμπειρίας από μια οπτική πρώτου προσώπου: το αίσθημα του να βλέπεις, να ακούς, να αισθάνεσαι πόνο, να σκέφτεσαι ή να ενεργείς.
Αυτό που το καθιστά σκληρό είναι ότι τα τυπικά επιστημονικά και νευροεπιστημονικά παραδείγματα που εξηγούν φαινόμενα μέσω μηχανισμών και παραγωγής συμπεριφοράς δεν φαίνεται να λειτουργούν για την υποκειμενική εμπειρία, καθώς πάντα υπάρχει ένα χάσμα (gap).
Το Χάσμα της Υποκειμενικής Εμπειρίας
Αυτό το χάσμα απεικονίζεται μέσω του νοητικού πειράματος της Mary, μιας λαμπρής νευροεπιστήμονα που γνωρίζει κάθε αντικειμενική λεπτομέρεια (δομή, λειτουργία, φυσιολογία, νευρωνικές διεργασίες) του εγκεφάλου και της όρασης, αλλά ζει σε ένα ασπρόμαυρο δωμάτιο. Όταν βλέπει για πρώτη φορά ένα κόκκινο αντικείμενο, το ερώτημα είναι αν μαθαίνει κάτι νέο.
Αυτό το πείραμα αναδεικνύει το χάσμα μεταξύ της γνώσης του αντικειμενικού κόσμου (που γνωρίζει η Mary) και της γνώσης της υποκειμενικής εμπειρίας του να βλέπεις το κόκκινο. Ο Frank Jackson υποστήριξε ότι αυτό δείχνει πως υπάρχει κάτι περισσότερο στον κόσμο από τις καθαρά φυσικές διεργασίες.
2. Τα Εύκολα Προβλήματα (The Easy Problems)
Τα εύκολα προβλήματα της συνείδησης, αντίθετα, αφορούν τη λειτουργική εξήγηση φαινομένων. Αυτά περιλαμβάνουν:
- Τη διαφορά μεταξύ του ύπνου και της εγρήγορσης.
- Την ικανότητα ελέγχου της συμπεριφοράς με συγκεκριμένους τρόπους.
- Την ικανότητα αναφοράς ορισμένων εσωτερικών καταστάσεων.
Αν και αυτά τα προβλήματα είναι πιθανώς εξίσου δύσκολα με οτιδήποτε άλλο στη συνήθη Γνωστική Νευροεπιστήμη, η επιστήμη έχει ένα παράδειγμα για την εξήγησή τους: την επινόηση ενός μηχανισμού που παράγει την κατάλληλη συμπεριφορά.
3. Επιστημονικές και Φιλοσοφικές Προσεγγίσεις
Δύο βασικές στρατηγικές προτείνονται για την αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων:
Α. Η Επιστημονική Προσέγγιση (Το «Πραγματικό Πρόβλημα» και η Χαρτογράφηση)
Ο Anil Seth χρησιμοποιεί τον όρο «πραγματικό πρόβλημα» (real problem), το οποίο είναι παρόμοιο με τα «εύκολα προβλήματα», αλλά δίνει έμφαση στη φύση της εμπειρίας. Η στρατηγική είναι να κατασκευαστούν γέφυρες μεταξύ των εξηγήσεων που βασίζονται σε μηχανισμούς και του πώς είναι η εμπειρία.
- Εξήγηση της Διαφοροποίησης: Στόχος είναι να εξηγηθεί γιατί η όραση είναι διαφορετική από το συναίσθημα ή τις εμπειρίες της ελεύθερης βούλησης, και γιατί αυτές οι εμπειρίες είναι όπως είναι.
- Διάλυση του Μυστηρίου: Ο Seth πιστεύει ότι το γεγονός ότι η συνείδηση φαίνεται δύσκολη τώρα δεν σημαίνει ότι θα έχει πάντα αυτήν την αύρα του πέρα από την εμβέλεια της εξήγησης. Παραθέτει την αναλογία του «σκληρού προβλήματος της ζωής» (vitalism), το οποίο κάποτε φαινόταν ότι απαιτούσε μια «ζωτική σπίθα» (elan vital), αλλά τελικά επιλύθηκε μέσω της κατανόησης της φυσικής και χημείας των αντικειμενικών συμπεριφορών (αναπαραγωγή, μεταβολισμός, ανάπτυξη).
- Το Πρόβλημα της Χαρτογράφησης (Mapping Problem): Μια κρίσιμη επιστημονική πρόοδος είναι η μελέτη των νευρικών συσχετισμών της συνείδησης (neural correlates of Consciousness)—των διαδικασιών στον εγκέφαλο που συσχετίζονται πιο άμεσα με τη συνείδηση. Αυτή η χαρτογράφηση (mapping) μπορεί να προχωρήσει επιστημονικά χωρίς να έχει επιλυθεί το σκληρό πρόβλημα.
Β. Φιλοσοφικές Προτάσεις για τη Γέφυρα (Chalmers)
Εφόσον η πλήρης εξήγηση της συνείδησης μέσω των υφιστάμενων φυσικών διεργασιών φαίνεται ανέφικτη, ο Chalmers διερευνά λύσεις που απαιτούν νέες θεμελιώδεις αρχές.
- Θεμελιώδεις Ψυχοφυσικοί Νόμοι: Εάν η συνείδηση δεν μπορεί να εξηγηθεί πλήρως από τη φυσική επεξεργασία, ίσως χρειαστεί ένας νέος θεμελιώδης νόμος ή αρχή—ένας ψυχοφυσικός νόμος—που να συνδέει τις φυσικές διεργασίες με τη συνείδηση. Αυτό δεν θεωρείται κατ’ ανάγκη αντιεπιστημονικό, αλλά απλώς ένας τρόπος με τον οποίο θα μπορούσαν να εξελιχθούν τα πράγματα. Ο Chalmers αναζητά μια «όμορφη μαθηματική εξίσωση» που να συνδέει την πληροφορία και τον υπολογισμό με τη συνείδηση.
- Ιδιοκτησιακός Δυϊσμός (Property Dualism): Πρόκειται για την ιδέα ότι η συνείδηση είναι μια θεμελιώδης ιδιότητα του σύμπαντος, πέρα από τον χώρο, τον χρόνο, τη μάζα και το φορτίο. Αυτή η άποψη διαφέρει από τον καρτεσιανό δυϊσμό (που επικαλείται μια μη φυσική ψυχή), καθώς προτείνει ότι η συνείδηση είναι απλώς ένα άλλο θεμελιώδες στοιχείο.
- Πανψυχισμός (Panpsychism): Αυτή η ιδιαίτερα θεωρητική άποψη προτείνει ότι κάποιο στοιχείο συνείδησης (ή «σπόροι εσωτερικής εμπειρίας») βρίσκεται στη βάση της ύλης—ίσως και στα ίδια τα σωματίδια.
Το κύριο φιλοσοφικό πρόβλημα του Πανψυχισμού είναι το πρόβλημα του συνδυασμού (combination problem): Πώς συγκεντρώνεις μια ομάδα συνειδητών σωματιδίων και παίρνεις το είδος της ενοποιημένης συνειδητής εμπειρίας που έχουμε εμείς; Επιπλέον, από επιστημονική σκοπιά, ο Πανψυχισμός αντιμετωπίζει το πρόβλημα ότι, ως φιλοσοφική θέση, δεν είναι άμεσα ελέγξιμος και δεν οδηγεί σε ελέγξιμες προβλέψεις.
4. Ερωτήματα περί της Φύσης της Ύλης και της Δοκιμής της Συνείδησης
Το Σκληρό Πρόβλημα της Ύλης
Ένα σχετικό φιλοσοφικό ερώτημα αφορά την ίδια τη φύση της ύλης: γνωρίζουμε τι κάνει η μάζα ή το ηλεκτρικό φορτίο (τους λειτουργικούς τους ρόλους στις εξισώσεις), αλλά δεν γνωρίζουμε ποια είναι η εγγενής (intrinsic) φύση της μάζας ή του φορτίου (το «σκληρό πρόβλημα της ύλης», σύμφωνα με έναν Νορβηγό φιλόσοφο). Το ερώτημα είναι αν η συνείδηση μπορεί να θεωρηθεί απλώς μια θεμελιώδης ποιότητα της πραγματικότητας χωρίς βαθύτερη εξήγηση, όπως η μάζα. Ωστόσο, στην περίπτωση της συνείδησης, η αποδοχή μόνο του τι κάνει (της συμπεριφοράς) αφήνει εκτός το κεντρικό δεδομένο της υποκειμενικής εμπειρίας.
Η Δοκιμή της Συνείδησης σε Μη Ανθρώπινα Συστήματα
Ένα κρίσιμο επιστημονικό και ηθικό ερώτημα είναι: πώς μπορούμε να γνωρίζουμε εάν ένα τεχνητό σύστημα ή μια μηχανή είναι συνειδητή; Είναι ήδη δύσκολο να γνωρίζουμε με βεβαιότητα αν άλλοι άνθρωποι, ή ασθενείς με εγκεφαλικές βλάβες, είναι συνειδητοί, καθώς η συνείδηση μπορεί να διαχωριστεί από τη συμπεριφορά τους. Στα μη ανθρώπινα ζώα, οι συζητήσεις είναι τεράστιες. Στην περίπτωση της AI και των υπολογιστών, το πρόβλημα είναι ακόμη πιο δύσκολο. Υπάρχει κίνδυνος να προβάλλουμε σε γλωσσικά μοντέλα (όπως το GPT) ιδιότητες όπως η σκέψη, η κατανόηση και η συνείδηση, απλώς επειδή μοιάζουν με εμάς σε χαρακτηριστικά που εμείς θεωρούμε σημαντικά (όπως η νοημοσύνη και η γλώσσα), ενώ είναι πολύ διαφορετικά σε άλλες πτυχές που μπορεί να είναι σημαντικές για τη συνείδηση.
Ερωτηματολόγιο ελέγχου κατανόησης τους άρθρου.
1. Ποια είναι η βασική διαφορά μεταξύ του «σκληρού προβλήματος» και των «εύκολων προβλημάτων» της συνείδησης, σύμφωνα με τον David Chalmers;
2. Τι προσπαθεί να δείξει το νοητικό πείραμα της "Mary στο ασπρόμαυρο δωμάτιο";
3. Ποια είναι η θέση του Anil Seth σχετικά με τη συνείδηση στην τεχνητή νοημοσύνη;
4. Τι είναι ο πανψυχισμός (panpsychism);
5. Γιατί ο Anil Seth ανησυχεί περισσότερο για τα εγκεφαλικά οργανοειδή (brain organoids) παρά για τα σημερινά AI όσον αφορά την εμφάνιση συνείδησης;
0 Σχόλια