Whispers of Autumn Light
Μια μικρή ωδή στη μνήμη που προτιμά να θυμάται αντί να αφηγείται.
Σημείωση ακρόασης
Προτείνεται ήσυχη ένταση και ακρόαση με προσοχή στις μεταξύ-φράσεων σιωπές· εκεί ανασαίνει το κομμάτι, και οι μεταβάσεις ακούγονται σαν διακριτά περάσματα φωτός.
Το βίντεο
Στην άκρη της ημέρας, όταν το φως λυγίζει σαν λεπτό κλαδί, κάποιος αφήνει έναν ψίθυρο πάνω στα φύλλα· όχι για να ειπωθεί, μα για να μείνει λίγο ακόμη, όπως μένει η ζέστη στο φλιτζάνι όταν το στόμα έχει φύγει.
Το φθινόπωρο δεν περπατά· γλιστρά. Ανοίγει τζάμια από ομίχλη και μέσα τους βάζει μνήμες, σαν να κρεμάς μικρές λάμψεις σε σκοινί που πάλλεται αθόρυβα. Εκεί, η μουσική κυκλοφορεί χωρίς βιασύνη, σαν ανάσα που έχει μάθει την οικονομία της χαράς.
Κάθε νότα είναι ένα βλέμμα που δεν απαιτεί ανταπόκριση. Στέκεται μπροστά στην πόρτα, χτυπά μία φορά, κι ύστερα περιμένει να ανοίξει το δωμάτιο από μόνο του. Στο πάτωμα, τα πεσμένα φύλλα σχηματίζουν έναν απαλό χάρτη επιστροφής, όπου οι δρόμοι γράφονται με θαμπούς χρυσούς δείκτες.
Δεν πρόκειται για αφήγηση· είναι η μνήμη που θυμάται τον εαυτό της. Εναλλάσσει την απόχρωση, όχι τη μορφή, όπως οι σκιές που αλλάζουν θέση χωρίς να αλλάζουν πρόσωπο. Ένα μοτίβο τριών ανασαμιών, και μετά μια μικρή σιωπή, σαν το χαμόγελο που δεν πρόλαβε να γίνει χειρονομία.
Κάποτε μια ακτίνα ξεστρατίζει και αγγίζει τα ράφια· η σκόνη σηκώνεται σαν ευγνωμοσύνη. Δεν είναι κορύφωση· είναι ένα πέρασμα φωτός, ένα γρήγορο χτένισμα στις ίνες του αέρα. Στο κατόπιν, η ησυχία διατηρεί τον παλμό, όπως διατηρεί η γη τη θερμότητα των βημάτων όταν οι άνθρωποι έχουν φύγει.
Αν σκύψεις το κεφάλι, θα ακούσεις το λεπτό τρίξιμο των μεντεσέδων της εποχής: πόρτες που ανοίγουν προς μέσα, διάδρομοι που φαρδαίνουν με κάθε ανάμνηση που δεν ειπώθηκε εγκαίρως. Σ’ αυτούς τους διαδρόμους, η μουσική δεν ζητά προσοχή· χαρίζει χώρο.
Και καθώς τα χρώματα χαμηλώνουν, η θέρμη συγκεντρώνεται. Η μέρα σβήνει όχι σαν κατάσβεση, μα σαν λάμπα που μαθαίνει να αναπνέει πιο σιγά. Τότε ακούγεται καθαρά η λεπτή γραμμή που δένει το πριν με το έπειτα — ένα νήμα μυστικό, υφαντό από υπομονή.
Όταν τελειώνει, τίποτα δεν λείπει και τίποτα δεν περισσεύει. Μένει μόνο εκείνη η γυάλινη ομίχλη στο παράθυρο της ψυχής, όπου γράφεις με το δάχτυλο μια λέξη και την βλέπεις να διαλύεται για να μην προδοθεί. Κι όμως, η λέξη έμεινε: μέσα σου, σαν σιγανό φως που ξέρει να επιστρέφει.
0 Σχόλια