Ο Μικρός Αρχαιολόγος του Γράμμου
Μια παιδική μπαγαποντιά που δεν μπόρεσα να κρύψω
Όταν ήμουν παιδί στο δημοτικό σχολείο — δεν θυμάμαι σε ποια τάξη — ήταν οι εποχές όπου στην 25η Μαρτίου ο δάσκαλος μας έβαζε να παίζουμε μικρά θεατρικά σκετσάκια σχετικά με τους απελευθερωτικούς αγώνες από τον οθωμανικό ζυγό. Στήναμε όλοι μαζί τη σκηνή με τα παρασκήνια, και έρχονταν οι χωριανοί μας να παρακολουθήσουν την παράσταση. Ήταν η δεκαετία του 1960.
Κάποια στιγμή — μάλλον σε άσχετη εποχή, νομίζω καλοκαίρι — με κατέλαβε μια ιδέα. Ήθελα να δώσω κάτι σαν αρχαιολογική αξία στο χωριό μου. Πήρα μια πλάκα, έγραψα πάνω της με μια πέτρα το όνομα Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και την έθαψα ελαφρά λίγο έξω από το χωριό, σκεπάζοντάς την με τα γύρω χώματα.
Μετά πήγα και παρέσυρα κανά-δυο άλλα παιδιά στο σημείο, για να τους παρουσιάσω το "εύρημα" σαν τυχαία ανακάλυψη της στιγμής. Το φώναξα γεμάτος ενθουσιασμό. Εκείνα ήρθαν, το είδαν — αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι το πίστεψαν ποτέ ως πραγματικό αρχαιολογικό εύρημα. Και κάποια στιγμή, πολύ σύντομα, δεν μπόρεσα να συνεχίσω να τους λέω ψέματα. Παραδέχτηκα την μπαγαποντιά μου.
Όλα αυτά σε ένα χωριό μέσα στις κοιλάδες και χαράδρες του ορεινού όγκου του Γράμμου.
Σήμερα, τόσες δεκαετίες μετά, σκέφτομαι ότι ήθελα απλώς να αφήσω κάτι — ένα σημάδι ύπαρξης, μια ιστορία που να ανήκει στον τόπο μου. Ίσως αυτό ακριβώς κάνω και τώρα, με διαφορετικά μέσα.
0 Σχόλια
0 Σχόλια