Η Καρυστιανού και το Όριο Ανάμεσα στη Συγκίνηση και την Πολιτική.
Μπορεί σήμερα οι περισσότεροι να βλέπουν την Καρυστιανού με συμπόνια, ως μια χαροκαμένη μάνα που ζητά δικαίωση, όμως αν αύριο αποφασίσει να κάνει κόμμα, μάλλον μονοθεματικό, το βλέμμα του κοινού θα αλλάξει. Από τη στιγμή που ένας άνθρωπος περνά το κατώφλι της πολιτικής, δεν αντιμετωπίζεται πια ως σύμβολο πόνου αλλά ως φορέας ευθύνης. Και εκεί, οι κανόνες του παιχνιδιού είναι άλλοι.
Η πολιτική δεν συγχωρεί. Ό,τι σήμερα συγκινεί, αύριο θα κριθεί. Οι πολίτες θα απαιτήσουν θέσεις, πρόγραμμα, συνοχή, απαντήσεις για ζητήματα που υπερβαίνουν την προσωπική ιστορία. Η συμπάθεια είναι παροδική· η αξιολόγηση όμως είναι διαρκής.
Ακόμη κι αν το κόμμα της παρουσιάσει κάτι ευρύτερο ,κάτι πέρα από το αίτημα να μάθει πώς χάθηκε το παιδί της, θα πρέπει να αποδείξει ότι δεν στηρίζεται μόνο στη συγκίνηση αλλά σε πολιτικό περιεχόμενο. Η μετατροπή της προσωπικής τραγωδίας σε πολιτικό όχημα είναι μια λεπτή γραμμή, και όποιος την περάσει πρέπει να γνωρίζει ότι παύει να κρίνεται με συναισθηματικούς όρους.
Γιατί τότε, όπως λέει ο λαός, «θα δούμε πόσα απίδια χωράει ο σάκος». Και αυτό δεν το κρίνει ούτε η θλίψη, ούτε η αγανάκτηση , το κρίνει η πολιτική ωριμότητα.
Το Βάρος της Πολιτικής Ταυτότητας
Η ιστορία έχει δείξει ότι η μετάβαση από το προσωπικό στο πολιτικό είναι πάντα επικίνδυνη. Όσοι έχουν προσπαθήσει να μετατρέψουν έναν ατομικό αγώνα σε πολιτικό κίνημα έχουν συχνά βρεθεί αντιμέτωποι με μια σκληρή πραγματικότητα: ο κόσμος δεν θέλει μόνο να συμπάσχει, θέλει και να πειστεί. Και η πειθώ δεν έρχεται από την ένταση του συναισθήματος αλλά από τη σαφήνεια του προγράμματος.
Όταν κάποιος φορά το μανδύα του πολιτικού, αναλαμβάνει ευθύνες που ξεπερνούν κατά πολύ την προσωπική του ιστορία. Καλείται να απαντήσει σε ερωτήματα που αφορούν τη διαχείριση κονδυλίων, τις σχέσεις με άλλα κόμματα, τη στάση του σε οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα. Δεν αρκεί πια να λέει «αυτό με πονάει»· πρέπει να λέει «αυτό θα κάνω». Και το «θα κάνω» κρίνεται σκληρά, χωρίς εκπτώσεις για την προέλευσή του.
Η Παγίδα του Μονοθεματικού Λόγου
Τα μονοθεματικά κόμματα έχουν μια φυσική αδυναμία: εξαντλούνται στο θέμα τους. Μπορεί να κινητοποιήσουν, να συγκεντρώσουν οργή και αλληλεγγύη, αλλά δεν μπορούν να διοικήσουν. Και η διοίκηση απαιτεί θέσεις για όλα, από την παιδεία μέχρι την εξωτερική πολιτική, από τη φορολογία μέχρι την υγεία. Όποιος δεν έχει απαντήσεις, δεν γίνεται δεκτός ως πολιτικός παράγοντας.
Αν η Καρυστιανού επιλέξει το μονοπάτι της πολιτικής, θα κληθεί να υπερβεί τον εαυτό της ως θύμα και να καταστεί πρόταση. Να μιλήσει για το σύστημα δικαιοσύνης, για τη διαφθορά, για τον έλεγχο των θεσμών. Αλλά και αυτά τα θέματα, όσο κι αν τα βιώνει βαθιά, δεν μπορούν να καλυφθούν μόνο με προσωπική μαρτυρία. Χρειάζεται τεχνική γνώση, πολιτική στρατηγική, ομάδα. Και πάνω απ' όλα, χρειάζεται να αποδεχτεί ότι η κριτική δεν θα είναι πια κριτική προς ένα άτομο που υποφέρει, αλλά προς έναν πολιτικό που διεκδικεί εξουσία.
Η Αλλαγή του Βλέμματος
Αυτό που σήμερα προστατεύει την Καρυστιανού από τη σκληρή κριτική είναι ακριβώς η απόστασή της από την πολιτική. Όσο παραμένει πολίτης, όσο μιλά ως μητέρα και όχι ως υποψήφια βουλευτής ή αρχηγός κόμματος, το κοινό της επιτρέπει την αδυναμία, το λάθος, την αντίφαση. Της επιτρέπει να είναι ανθρώπινη.
Αλλά η πολιτική δεν επιτρέπει την ανθρωπιά χωρίς τίμημα. Μόλις κάποιος δηλώσει «είμαι εδώ για να αλλάξω το σύστημα», το σύστημα αντεπιτίθεται. Και οι πολίτες, που μέχρι χθες τη συμπονούσαν, θα την κρίνουν ως οποιονδήποτε άλλο πολιτικό. Θα ψάξουν για ασυνέπειες, θα αμφισβητήσουν τα κίνητρά της, θα απαιτήσουν αποδείξεις ότι δεν εκμεταλλεύεται τον πόνο της για προσωπική προβολή.
Η Δοκιμασία της Αξιοπιστίας
Κάθε πολιτικό μόρφωμα που γεννιέται από τη συγκίνηση αντιμετωπίζει την ίδια δοκιμασία: πώς θα περάσει από το «εναντίον» στο «υπέρ»; Πώς θα σταματήσει να είναι αντιδραστικό και θα γίνει προτασιακό; Η αγανάκτηση μπορεί να γεννήσει κίνημα, αλλά δεν μπορεί να το κρατήσει. Η πολιτική απαιτεί όραμα, και το όραμα δεν χτίζεται πάνω στον θυμό.
Αν η Καρυστιανού θελήσει να είναι κάτι περισσότερο από ένα σύμβολο πόνου, θα πρέπει να δείξει ότι μπορεί να είναι και κάτι άλλο: διοργανώτρια, στρατηγός σκέψης, φορέας λύσεων. Και αυτό δεν το διδάσκει η προσωπική εμπειρία, το διδάσκει η πολιτική πρακτική, η μελέτη, η ετοιμότητα να μάθεις από τα λάθη σου πριν τα κάνεις δημόσια.
Το Τελικό Ερώτημα
Στο τέλος, το ερώτημα δεν είναι αν η Καρυστιανού δικαιούται να κάνει πολιτική. Φυσικά και δικαιούται. Το ερώτημα είναι αν είναι έτοιμη για τις συνέπειες αυτής της επιλογής. Αν καταλαβαίνει ότι η πολιτική δεν είναι επέκταση του προσωπικού αγώνα, αλλά διαφορετικό πεδίο, με άλλους κανόνες, άλλες απαιτήσεις, άλλα πρόσωπα.
Γιατί η συμπάθεια δεν ψηφίζει μόνη της. Και η αγανάκτηση δεν διοικεί. Αυτό που διοικεί είναι η ικανότητα, η συνέπεια, η πειθώ. Και αυτά, όσο κι αν ακούγονται σκληρά, δεν κληρονομούνται από τον πόνο. Κερδίζονται με δουλειά.
Περισσότερα πολιτικά θέματα εδώ
0 Σχόλια