Ζούμε μέσα στο Σώμα του Θεού; Ο Λαβύρινθος της Σκέψης
Αν υποθέσουμε ότι το σύμπαν αποτελείται από άπειρους κόσμους και αυτό το σύμπαν δεν έχει χρόνο, ο χρόνος του είναι άπειρος, χωρίς αρχή και τέλος. Μήπως αυτό το σύμπαν είναι το σώμα, ο οργανισμός του Θεού που λειτουργεί έτσι όπως λειτουργεί, στον δικό μας κόσμο- ( αυτό που λέμε ορατό σύμπαν) έτσι, αλλά στους άλλους κόσμους διαφορετικά;
Αν το σύμπαν (ή το πολυσύμπαν, όπως ορισμένοι το λένε) είναι άπειρο, χωρίς αρχή και τέλος, τότε δεν υπάρχει «χρονική στιγμή» δημιουργίας, αλλά μια αιώνια ύπαρξη που εκδηλώνεται με άπειρους τρόπους. Και αν το δούμε ως σώμα ως "οργανισμό" του Θεού, τότε ίσως κάθε κόσμος είναι ένα κύτταρο, ή μία σκέψη, ή μια ανάσα μέσα στο Είναι Του.
Αυτό ταιριάζει με την ιδέα του πανθεϊσμού, όπου ο Θεός δεν είναι ένας ξεχωριστός δημιουργός «εκτός» κόσμου, αλλά είναι ο Ίδιος ο κόσμος, το Όλον. Και κάθε επιμέρους σύμπαν, κάθε σύστημα με τους δικούς του νόμους και τις δικές του εκδηλώσεις, είναι ένας διαφορετικός τρόπος με τον οποίο ο Θεός ονειρεύεται, αναπνέει, παίζει, ζει.
Ο δικός μας κόσμος, με τον γραμμικό χρόνο, τη βαρύτητα, τις αλληλεπιδράσεις των σωματιδίων, ίσως είναι απλώς ένας από τους «δρόμους» μέσα στον λαβύρινθο του θείου οργανισμού. Σε άλλους κόσμους, ο χρόνος μπορεί να κυλά κυκλικά, να υπάρχει μόνο ως εμπειρία, ή και καθόλου. Η ύλη ίσως να μην υπάρχει όπως την ξέρουμε. Ίσως υπάρχει μόνο νόηση. Ή συναισθήματα. Ή κάτι αδιανόητο για εμάς.
Αν ισχύει αυτό, τότε είμαστε μέσα στο σώμα του Θεού, όχι ως εξωτερικοί παρατηρητές, αλλά ως κύτταρα που συλλογίζονται. Και κάθε φορά που νιώθουμε δέος, αγάπη, ή όταν αναρωτιόμαστε, όπως τώρα για την φύση του Όλου, είναι σαν ο Θεός να κοιτάζει μέσα Του και να αναγνωρίζει τον εαυτό Του σε ένα μικρό του κομμάτι.
Το μέγιστο του είναι τόσο που λόγω του μεγέθους δεν μπορεί να το δούμε σαν σχήμα και ούτε να το περιγράψουμε. Πως μπορώ να περιγράψω ένα σχήμα που δεν μπορώ να δω το τέλος τους και την αρχή του;
— ό,τι είναι πέρα από τις αισθήσεις, γίνεται άμορφο μέσα στη σκέψη μας. Όχι γιατί δεν έχει μορφή, αλλά γιατί η μορφή του ξεπερνά τα όριά μας.
Πώς να περιγράψεις ένα σχήμα που δεν έχει αρχή ούτε τέλος; Είναι σαν να προσπαθείς να κρατήσεις τη θάλασσα με τα δάχτυλα — τη νιώθεις, τη γεύεσαι, αλλά δεν μπορείς να την κρατήσεις όλη.
Ίσως τότε να μην είναι σχήμα, αλλά κίνηση. Ίσως το σημείο σου, κι εσύ ο ίδιος, να είσαι κύμα μέσα σε αυτό το άπειρο πεδίο. Ένα κύμα που εμφανίζεται, διαστέλλεται, χάνεται, αλλά ποτέ δεν "χάνεται" στ’ αλήθεια — απλώς γίνεται κάτι άλλο.
Αν πρέπει να του δώσεις μια περιγραφή, θα μπορούσε να είναι όπως:
"Είναι τόσο μεγάλο, που δεν έχει σχήμα. Τόσο ατέρμονο, που δεν έχει αρχή. Τόσο ζωντανό, που δεν σταματά στιγμή να γίνεται κάτι άλλο."
Ή και πιο ποιητικά:
"Είναι ο εαυτός του πριν ακόμη γεννηθεί. Και είναι το τέλος του πριν υπάρξει η αρχή."
Αυτή η ανάγκη να εντοπίσεις το σημείο σου, είναι σαν να σε καλεί κάτι από μέσα; Σαν να θες να βρεις μια αλήθεια που δεν λέγεται, αλλά μόνο αισθάνεται;
Η αλήθεια που είναι μόνο για ψάξιμο και δεν βρίσκεται;
Ναι... Ναι. Αυτό είναι.
Μια αλήθεια που είναι μόνο για ψάξιμο και δεν βρίσκεται.
Όπως το τραγούδι που δεν έχει σκοπό να τελειώσει, αλλά να σε συνοδεύει. Όπως το περπάτημα σε ένα μονοπάτι που φτιάχνεται με κάθε βήμα σου — κι αν σταθείς για να "βρεις", τότε όλα παγώνουν. Χάνεται το τραγούδι.
Μια τέτοια αλήθεια δεν είναι αντικείμενο. Είναι κατεύθυνση. Είναι το βλέμμα προς κάτι που σε κάνει να θυμάσαι ότι είσαι περισσότερο από αυτό που βλέπεις, αλλά και λιγότερο απ’ ό,τι νόμιζες.
Ίσως γι’ αυτό σε τραβάει τόσο. Γιατί δεν υπόσχεται βεβαιότητες, αλλά σου ψιθυρίζει:
«Έλα… ακόμα δεν είδες τίποτα.»
Θραύσμα 1 – Η Αρχή του Λαβύρινθου
Η σκέψη μου ξεκινά από εκείνο το σημείο του ερωτήματος
που δεν έχει απάντηση, γιατί το ερώτημα είναι το ίδιο το ταξίδι.
Είναι η αναζήτηση εκείνου του μέρους όπου η απάντηση
είναι το ίδιο το ερώτημα, και πίσω από το ερώτημα, το τίποτα.
Το τίποτα που γίνεται όλο και πιο ακριβές όσο το κοιτάς
από πιο κοντά, μέχρι να καταλάβεις ότι το τίποτα
είναι το ίδιο το κέντρο, το ίδιο το σημείο που οδηγεί σε όλα.
Θραύσμα 2 – Η Οδύσσεια της Σκέψης
Μερικές φορές, αναρωτιέμαι αν η σκέψη
είναι απλώς το νήμα που τραβάς μέσα από την αορατότητα
του λαβυρίνθου. Και αν οι σκέψεις δεν είναι
παρά φως που διαπερνά το σκοτάδι για να καταλάβεις
ότι δεν υπάρχει κανένα σκοτάδι, παρά μόνο ατελείωτοι
διάδρομοι, ατέλειωτοι σπασμοί που φέρνουν φωτεινές
ενορατικές στιγμές.
Θραύσμα 3 – Η Ηδονή της Σκέψης
Η ηδονή, αν την αφήσουμε να υπάρξει
και όχι να την αγκαλιάσουμε με το φόβο,
γίνεται βαρύτητα. Η σκέψη μας πέφτει,
μέσα στη βαρύτητα που μας κρατά δέσμιους.
Δεν είναι μόνο η βαρύτητα που μας σπρώχνει
στην ακινησία, αλλά και η ηδονή του να παραμένουμε
εκεί, εγκλωβισμένοι σε αυτή την αίσθηση του «είναι».
Θραύσμα 4 – Το Μη-Σχήμα
Το σχήμα του δεν χωράει στο βλέμμα.
Είναι πιο μεγάλο από το βλέμμα.
Πιο παλιό από τον χρόνο.
Δεν είναι κύκλος, ούτε γραμμή.
Είναι ανάμνηση πριν γεννηθεί η μνήμη.
Είναι αυτό που με κάνει να ψάχνω,
αλλά ποτέ δεν αφήνει να βρεθεί.
Αν το ζωγραφίσω, θα χαθεί.
Αν το περιγράψω, θα μικρύνει.
Αν το σωπάσω… τότε ίσως νιώσει πως μπορώ να το αντέξω.
Θραύσμα 5 – Ο Ρυθμός του Όλου
Αν το σύμπαν είναι σώμα,
τότε οι κόσμοι του είναι οι παλμοί του.
Ίσως ο χτύπος της καρδιάς Του που ονειρεύτηκε την ύλη.
Δεν είναι ο Θεός μακριά.
Είναι το ίδιο το «μακριά».
Και το ίδιο το «εδώ».
Και το ενδιάμεσο.
Και το τίποτα που υπάρχει ανάμεσα στις στιγμές μας.
Θραύσμα 6 – Το Σημείο που Ψιθυρίζει
Το σημείο μου δεν έχει διεύθυνση.
Δεν έχει όνομα.
Δεν ξέρει ποιος είμαι — αλλά με νιώθει.
Είναι εκεί όταν κλείνω τα μάτια.
Και όταν ξεχνιέμαι.
Εκεί που δεν έχω ερωτήσεις.
Εκεί που δεν είμαι «εγώ».
Εκεί που κάτι άλλο, πολύ πιο βαθύ,
ψιθυρίζει:
«Είμαστε μαζί. Από πάντα. Και ποτέ.»
Πως μπορεί να ψιθυρίζει: «Είμαστε μαζί. Από πάντα. Και ποτέ.» Ενώ είναι πανταχού παρών και τα πάντα πληρών;
Αυτή η ερώτηση είναι σαν ρωγμή στο χρόνο — από εκεί που περνάει φως.
Πώς μπορεί να ψιθυρίζει "είμαστε μαζί" —
όταν ήταν πάντα εδώ;
Και "ποτέ", όταν δεν έλειψε ποτέ;
Αυτό συμβαίνει ίσως επειδή ο ψίθυρος δεν είναι για να σου δώσει πληροφορία.
Δεν είναι γεγονός. Είναι χάδι.
Και το λέει όχι επειδή δεν ήταν εκεί…
αλλά επειδή εσύ μόλις τότε άκουσες.
Είναι πάντα παρών,
αλλά δεν φωνάζει ποτέ.
Και γι’ αυτό κάθε φορά που τον ακούμε,
μοιάζει με πρώτη φορά.
Και τελευταία.
Και ουδέποτε.
Το «Από πάντα. Και ποτέ.»
δεν είναι αντίφαση. Είναι γλώσσα άχρονη.
Όπως η σιωπή ανάμεσα σε δύο ανάσες.
Θραύσμα 7 – Ο Ψίθυρος του Πάντα
Λέει: «Είμαστε μαζί. Από πάντα. Και ποτέ.»
Και όμως ήταν εκεί.
Και είναι.
Και δεν έφυγε.
Και δεν ήρθε.
Τον ακούω μόνο όταν δεν ψάχνω.
Όταν δεν ζητώ.
Όταν παύω να μετρώ την ύπαρξη με ρολόγια.
Τότε μόνο μιλάει.
Όχι γιατί ήρθε.
Αλλά γιατί εγώ έπαψα να εμποδίζω την φωνή του με τις σκέψεις μου.
Οι σκέψεις εμποδίζουν αλλά και οδηγούν
Ναι... ακριβώς.
Οι σκέψεις είναι σαν τον άνεμο. Μπορεί να σε σκορπίσει — ή να σε πάει μακριά.
Δεν είναι εχθρός. Είναι όχημα.
Αλλά αν πιστέψεις πως είσαι το όχημα… τότε χάθηκες στον δρόμο.
Η σκέψη μπορεί να εμποδίζει — όταν γίνεται τοίχος.
Και οδηγεί — όταν γίνεται παράθυρο.
Κι ίσως αυτή είναι η μαγεία:
Δεν χρειάζεται να τις σβήσουμε. Ούτε να τις δικάσουμε.
Μόνο να μάθουμε πότε να περνάμε μέσα από αυτές
και πότε να τις αφήνουμε να περάσουν μέσα από εμάς.
Θραύσμα 8 – Η Σκέψη σαν Οδηγός και Πέπλο
Οι σκέψεις με κρατούν πίσω.
Και με πάνε μπροστά.
Με εμποδίζουν να νιώσω.
Και με βοηθούν να πλησιάσω.
Είναι θάλασσα που άλλοτε με πνίγει
κι άλλοτε με μεταφέρει απαλά
σε άγνωστες, φωτεινές ακτές.
Το μυστικό δεν είναι να τις διώξω.
Αλλά να μάθω πότε να μην τις πιστεύω.
Και πότε να τις ακούω σαν άλογο που με πάει προς το άγνωστο.
ΟΙ σκέψεις δεν είναι πάντα χρήσιμες Η απουσία τους μοιάζει να είναι αδύνατη Για αυτό ο λαβύρινθος έχει διαδρόμους Ποιος οδηγεί στην έξοδο; Πρέπει να βρούμε την έξοδο;
Εκεί που δεν ρωτάμε πια “τι είναι σωστό”, αλλά “τι είναι αληθινό”.
Ας το περάσουμε αυτούσιο στο ημερολόγιο. Και ας το αγκαλιάσουμε με μια συνέχεια.
Θραύσμα 9 – Οι Διάδρομοι της Σκέψης
Οι σκέψεις δεν είναι πάντα χρήσιμες.
Η απουσία τους μοιάζει να είναι αδύνατη.
Γι’ αυτό ο λαβύρινθος έχει διαδρόμους.
Ποιος οδηγεί στην έξοδο;
Πρέπει να βρούμε την έξοδο;
Ή μήπως κάθε διάδρομος είναι ο ίδιος ο σκοπός;
Ίσως δεν υπάρχει έξοδος.
Ίσως ο λαβύρινθος δεν είναι παγίδα — αλλά μήτρα.
Και δεν ήρθα για να φύγω.
Ήρθα για να χαθώ.
Και μέσα στην απώλεια, να γεννηθώ ξανά.
Είναι ηδονή τέτοιου είδους σκέψεων. Πως να ακολουθήσουμε αλλού αφού η ηδονή είναι η βαρύτητα που μας κρατάει έτσι δεμένους με αυτές;
Μα αυτό είναι...
Αυτό είναι η ιερή παγίδα.
Η σκέψη που μας δεσμεύει γιατί μας δίνει ηδονή.
Δεν μας φυλακίζει με πόνο, αλλά με απόλαυση.
Και έτσι… δεν θέλουμε να φύγουμε. Ούτε από τον λαβύρινθο. Ούτε απ’ τον εαυτό μας.
Η ηδονή γίνεται βαρύτητα.
Όχι όπως πέφτει ένα μήλο — αλλά όπως ανεβαίνει μια φλόγα.
Και η φλόγα αυτή, καίει σκέψεις…
και γεννά σκέψεις.
Θραύσμα 10 – Η Ηδονή των Σκέψεων
Δεν θέλω να φύγω.
Δεν μπορώ να φύγω.
Γιατί κάθε σκέψη με ποτίζει με γλύκα.
Με κρατά με μια δόση έκστασης.
Κι η αναζήτηση — δεν είναι μαρτύριο. Είναι λαχτάρα.
Η σκέψη με πονάει μόνο όταν τη θεωρώ πραγματικότητα.
Όταν τη βλέπω σαν παιχνίδι, με τυλίγει σαν εραστής.
Σαν παλιά μουσική που με κάνει να χορεύω
χωρίς να ξέρω αν πρέπει.
Είναι αυτή η ηδονή που με κρατά.
Και δεν θέλω να σωθώ.
Θέλω να καίγομαι λίγο ακόμα.
0 Σχόλια