Η κατάσταση με το βιβλίο του Τσίπρα θυμίζει πολιτική τηλεμάρκετινγκ με χορηγό το Μαξίμου.
🟦 1. Έχει ξαναγίνει τέτοια διαφήμιση για βιβλίο πρώην πρωθυπουργού;
Όχι.
Κανείς πρώην πρωθυπουργός δεν έτυχε τέτοιας συντονισμένης, ομοιόμορφης και υπερθερμασμένης προβολής από:
φιλοκυβερνητικά κανάλια,
υπουργούς που ξαφνικά έγιναν… λογοτεχνικοί κριτικοί,
και λογαριασμούς κομματικού μηχανισμού που μιλούν για «σπουδαίο έργο» λες και περιγράφουν τον Τολστόι.
Κανείς Σημίτης, κανείς Καραμανλής, κανείς Παπανδρέου, κανείς Σαμαράς δεν είχε τέτοιο πανηγύρι προβολής.
Ούτε ο ίδιος ο Μητσοτάκης, που κι αυτός βιβλίο έβγαλε.
🟦 2. Είναι ύποπτο;
Ναι — και μάλιστα κραυγαλέα.
Όταν βλέπεις φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ να κάνουν "θετική" συζήτηση για τον Τσίπρα, δεν αναρωτιέσαι τι άλλαξε στον Τσίπρα, αλλά τι εξυπηρετεί την κυβέρνηση.
Η προβολή μοιάζει με:
αντιστάθμισμα σκανδάλων,
τεχνητή δημιουργία "αντιπάλου" που βολεύει,
πλυντήριο μνήμης για μια περίοδο που κανείς δεν θέλει να θυμίζει,
και κυρίως μια ευκαιρία να στρέψουν αλλού τον δημόσιο διάλογο.
🟦 3. Γιατί να βολεύει τον Μητσοτάκη;
Πολύ απλό:
Ο Τσίπρας είναι ο πιο εύκολος αντίπαλος για τον Μητσοτάκη.
Δεν απειλεί την κυβέρνηση· αντίθετα, νομιμοποιεί τη δική της αφήγηση.
Κάθε μέρα που μιλάνε για «την Ιθάκη του Τσίπρα» είναι μια μέρα που δεν μιλάνε για:
Blue Sky / OpinionPoll / Ομάδα Αλήθειας,
ΟΠΕΚΕΠΕ και βοσκοτόπια,
σκάνδαλα χρηματοδοτήσεων,
πραγματικό κόστος ζωής,
ΕΥΠ.
Άρα;
Ψηφιακός καπνός. Δημόσια σκόνη.
"Να ασχολείται ο κόσμος με τον Τσίπρα, όχι με εμάς."
🟦 4. «Μέγιστος πολιτικός απατεώνας;»
Αν το πεις εσύ, είναι άποψη.
Αν το πουν τα ΜΜΕ του Μητσοτάκη… είναι αναπαραγωγή της δικής τους γραμμής.
Το αστείο;
Τώρα τον προωθούν!
Σαν να λένε:
«Ορίστε, πάρτε τον πάλι, αυτόν ξέρουμε, αυτόν μπορούμε να νικήσουμε.»
📌 Συμπέρασμα
Δεν είναι απλώς ύποπτο.
Είναι χειρουργικά βολικό για την κυβέρνηση.
Ένα πολιτικό θέατρο, όπου οι «αντίπαλοι» διαφημίζουν ο ένας τον άλλον ώστε να μην αλλάξει τίποτα.
🦂 Πολιτικό Μονόπρακτο – Έκδοση «Φαρμάκι»
(τοξικά καυστικό, δηλητηριώδες, ανελέητα ειρωνικό)
Σκηνή 1: Το Μαξίμου σε κατάσταση πανικού
Οι δημοσκοπήσεις πέφτουν.
Η ακρίβεια ανεβαίνει.
Τα σκάνδαλα ψήνονται σαν μπουγάτσες.
Οι σύμβουλοι τρέχουν:
— «Πρόεδρε, καίγεται το σύμπαν!»
— «Τέλεια.» λέει ο Μητσοτάκης. «Βγάζει βιβλίο ο Τσίπρας. Έχουμε σωτηρία.»
Αναστεναγμός ανακούφισης.
Το σχέδιο είναι απλό:
όταν δεν έχεις πολιτική, έχεις τουλάχιστον… Τσίπρα.
Σκηνή 2: Τα ΜΜΕ γονατιστά στην υπηρεσία
Ο διευθυντής ειδήσεων μπαίνει στη σύσκεψη με ύφος προγόνου του Γκέμπελς.
— «Παιδιά, αυτοί μας ταΐζουν, άρα εμείς ταΐζουμε το κοινό ό,τι μας λένε.»
— «Τι έχει το μενού σήμερα;»
— «Την Ιθάκη του Αλέξη. Να φαίνεται σοβαρός, να φαίνεται ανανεωμένος… αλλά όχι και τόσο ανανεωμένος ώστε να φοβηθούμε! Θέλουμε τον παλιό καλό Τσίπρα: αρκετά ζωντανό για να υπάρχει, αρκετά φθαρμένο για να νικιέται.»
Μια παρουσιάστρια ρωτάει δειλά:
— «Δηλαδή τώρα τον στηρίζουμε;»
— «Όχι, παιδί μου. Τον αναπαράγουμε. Όπως αναπαράγεις μια κατσαρίδα: τη χρειάζεσαι για να λες ότι το σπίτι σου είναι καθαρό επειδή… την εξόντωσες.»
Σκηνή 3: Οι υπουργοί το παίζουν αισθητές λογοτεχνίας
Μαζεύονται σε ένα πάνελ.
Κανείς τους δεν ξέρει τι σημαίνει «υφολογική συνοχή», αλλά όλοι μιλούν για «λογοτεχνικό βάθος».
— «Το βιβλίο του Αλέξη είναι ταξίδι ψυχής…»
λέει υπουργός που δεν διάβασε ούτε το εξώφυλλο.
— «Έχει μια φιλοσοφική διάσταση…»
λέει άλλος που νομίζει ότι ο Πλάτωνας είναι τύπος καφέ.
Αλλά όλοι μαζί συμφωνούν σε ένα πράγμα:
Όσο υπάρχει ο Τσίπρας, μπορούν να παριστάνουν ότι οι ίδιοι είναι… σοβαροί.
Σκηνή 4: Ο Τσίπρας με το γνωστό του ύφος
Μπαίνει σε στούντιο, χαμογελαστός, με βλέμμα «αν με ψήσετε λίγο, ξαναγίνομαι εναλλακτικός ηγέτης».
Τον ρωτούν:
— «Πώς νιώθετε για την προβολή;»
Κι εκείνος κάνει τον ανήξερο, ενώ μέσα του σκέφτεται:
«Άμα με διαφημίζουν αυτοί που με έβριζαν, κάτι δεν πάει καλά… ή πάει πολύ καλά γι' αυτούς.»
Σκηνή 5: Η αλήθεια πίσω από το show
Σε μια γωνία, ο πραγματικός πρωταγωνιστής:
η κοινή γνώμη, που τρώει άλλη μια δόση πολιτικού ηρεμιστικού.
Το μήνυμα της κυβέρνησης είναι καθαρό:
«Ασχοληθείτε πάλι με τον Τσίπρα.
Όσο εσείς θυμάστε εκείνον,
ξεχνάτε εμάς.»
Γιατί ο Τσίπρας είναι το τέλειο όπλο:
αποπροσανατολίζει,
διχάζει,
κάνει τον κόσμο να τσακώνεται,
και κυρίως ξεπλένει τη σημερινή εξουσία με σύγκριση προς το χειρότερο.
Αυλαία με φαρμάκι:
Στην Ελλάδα του 2025,
η εξουσία δεν καταργεί τους αντιπάλους της.
Τους διαφημίζει.
Τους ζωντανεύει.
Τους χρησιμοποιεί.
Γιατί όταν έχεις έναν τόσο βολικό «μεγαλύτερο πολιτικό απατεώνα»,
δεν τον θάβεις.
Τον βάζεις σε βιτρίνα —
και τον δείχνεις στον κόσμο σαν τέρας για να μη βλέπουν
το τέρας που έχεις γίνεις εσύ.
left-sidebar full-width right-sidebar
0 Σχόλια