Μια λανθασμένη έως και απαράδεκτη εξίσωση του πρωτογενούς τομέα με οποιαδήποτε άλλη εμπορική δραστηριότητα.(Η εικόνα είναι παρμένη από το face book)
1. Ο πρωτογενής τομέας δεν είναι “άλλη μια επιχείρηση”
Ο αγροτικός τομέας παράγει δημόσιο αγαθό: τροφή.
Χωρίς αυτόν, καμία άλλη οικονομική δραστηριότητα δεν μπορεί να υπάρξει.
Δεν είναι εμπόρευμα πολυτελείας αλλά προϋπόθεση επιβίωσης και κοινωνικής σταθερότητας.
Γι’ αυτό όλες οι προηγμένες χώρες επιδοτούν και προστατεύουν τους αγρότες:
Η ΕΕ δίνει περίπου 387 δισ. ευρώ (ΚΑΠ 2021–2027) ακριβώς επειδή η παραγωγή τροφίμων δεν μπορεί να αφεθεί στους “νόμους της αγοράς”.
Οι ΗΠΑ δίνουν δεκάδες δισ. $ ετησίως σε crop insurance, disaster payments, price support.
Ο Καναδάς παρεμβαίνει με supply management (σταθερές τιμές σε γάλα, αυγά, κοτόπουλο).
Αυτά δεν γίνονται για μανάβικα, μπακάλικα, καφετέριες ή στριπτιζάδικα.
2. Η γεωργία εξαρτάται από παράγοντες που δεν ελέγχονται από τον παραγωγό
Καμία επιχείρηση τύπου “μανάβικο – καφέ – εμπορικό κατάστημα” δεν εξαρτάται:
από καιρικά φαινόμενα, από παγετό ή χαλάζι, από ξηρασία ή πλημμύρες, από ασθένειες καλλιεργειών,
από διεθνείς τιμές εμπορευμάτων.
Όταν μια χρονιά καταστρέφεται η σοδειά, δεν φταίει η "κακή διαχείριση" του αγρότη, ούτε μπορεί να ασφαλιστεί επακριβώς το ρίσκο, γιατί οι ζημιές είναι μαζικές.
Αυτός είναι ο λόγος ύπαρξης οργανισμών τύπου ΕΛΓΑ και επιδοτήσεων κινδύνου σε όλο τον κόσμο.
3. Αν καταρρεύσει ο πρωτογενής τομέας, καταρρέει η χώρα
Οι τιμές τροφίμων εκτοξεύονται.
Γίνεται εξάρτηση από εισαγωγές.
Η επισιτιστική ασφάλεια βρίσκεται σε κίνδυνο.
Όταν κλείσει ένα καφέ, ένα συνεργείο ή ένα νυχάδικο:
η οικονομία συνεχίζει, η κοινωνία προσαρμόζεται δεν τίθεται θέμα εθνικής ασφάλειας
Όταν όμως καταστραφεί η αγροτική παραγωγή μιας χώρας, τότε:
καταρρέουν τιμές, εφοδιαστικές αλυσίδες, εξαγωγές, δημιουργείται επισιτιστικός κίνδυνος
υπονομεύεται η ίδια η κρατική λειτουργία
4. Οι αποζημιώσεις δεν είναι “δώρο” αλλά μηχανισμός σταθεροποίησης
Οι αγρότες πληρώνουν εισφορές.
Οι αποζημιώσεις δίνονται για να κρατηθεί ζωντανή η παραγωγή μετά από φυσικές καταστροφές.
Δεν καλύπτουν “ζημιές από κακή χρονιά”, αλλά καταστροφές.
Αν δεν υπήρχαν αποζημιώσεις:
χιλιάδες στρέμματα θα εγκαταλείπονταν, μικροί παραγωγοί θα εξαφανίζονταν, μεγάλες εταιρείες θα μονοπωλούσαν την τροφή.
οι τιμές θα ανέβαιναν δραματικά
Η κρατική παρέμβαση αποτρέπει αυτά τα σενάρια.
5. Η εικόνα κάνει μία επικίνδυνη απλούστευση
Το επιχείρημα της εικόνας στηρίζεται σε έναν ψευδο-αναλογισμό:
“Αφού ζητά αποζημίωση ο αγρότης, ας ζητούν όλοι.”
Αυτό μοιάζει με το:
“Αφού υπάρχουν γιατροί σε νοσοκομεία, γιατί να μην έχουμε γιατρούς και στα γυμναστήρια;”
Είναι λογικά λάθος γιατί αγρότης ≠ καφέ ≠ στριπτιζάδικο.
Δεν έχουν την ίδια κοινωνική λειτουργία ούτε τους ίδιους κινδύνους.
Συμπέρασμα: Ο πρωτογενής τομέας χρειάζεται ειδική στήριξη — και είναι οικονομικά ορθό
Ο σεβασμός και οι αποζημιώσεις δεν είναι προνόμιο. Είναι θεσμικό εργαλείο για να διασφαλιστεί:
τροφή, σταθερότητα τιμών, αυτονομία της χώρας, βιωσιμότητα της υπαίθρου
Γι’ αυτό η ΕΕ και οι ΗΠΑ τον αντιμετωπίζουν ως στρατηγικό κλάδο, όχι “μαγαζί της γειτονιάς”.
0 Σχόλια