Μητσοτάκης – Ο Πρωθυπουργός ως Pop Idol (είδωλο της ποπ σκηνής)
Ή πώς η πολιτική έγινε ένα ατελείωτο World Tour(παγκόσμια περιοδεία)
Υπάρχουν εποχές όπου η πολιτική μοιάζει με σοβαρή διαδικασία· κι υπάρχουν και οι μέρες μας, όπου η χώρα διοικείται σαν να βρίσκεται σε ένα ατελείωτο Showbiz Mode (λειτουργία σόου). Κι όταν η πολιτική φοράει ρούχα σκηνής και όχι επιχειρήματα, το αποτέλεσμα είναι αναμενόμενο: εικόνα πάνω από ουσία, λάμψη πάνω από λογοδοσία.
Fan Club (λέσχη θαυμαστών) αντί για πολίτες
Στον κόσμο των pop idols (είδωλα ποπ), το πιο σημαντικό πράγμα είναι η Fan Base (βάση θαυμαστών): άνθρωποι που δεν ρωτούν, δεν αμφισβητούν, δεν ερευνούν, απλώς χειροκροτούν. Τυχαίο; Δυστυχώς όχι. Στο πολιτικό σκηνικό της εποχής, η κοινωνία περιστρέφεται γύρω από το Audience (κοινό θεατών), όχι γύρω από τον ενεργό πολίτη.
Performance (σκηνοθετημένη παράσταση) — η πολιτική ως παράσταση
Ο Μικ Τζάγκερ ανεβαίνει στη σκηνή για να τραγουδήσει. Ο Μητσοτάκης ανεβαίνει στη σκηνή για να ανακοινώσει πως «όλα πάνε καλά» , αρκεί να μην κοιτάξεις τις τραγικές λεπτομέρειες. Αυτή η σύγκριση είναι σκληρή, αλλά αποκαλυπτική: όταν η πολιτική γίνεται Reality Management (διαχείριση της πραγματικότητας), το πρώτο μέλημα δεν είναι η λύση του προβλήματος, αλλά το πώς θα δείχνει το πρόβλημα στην οθόνη.
Η χώρα δεν αντιμετωπίζεται ως σώμα πολιτών αλλά ως fan club , άτομα που πληρώνουν το τίμημα της συμφωνημένης σιωπής.
Media Boosting (ενίσχυση από τα ΜΜΕ)
Κανένας pop star δεν επιβιώνει χωρίς μάνατζερ. Ο πολιτικός δεν επιβιώνει χωρίς media boosting — τις σωστές κάμερες, τα κανάλια που δείχνουν τα «σωστά» πλάνα και τους Spin Doctors (ειδικούς στην παραποίηση/ωραιοποίηση) που μετατρέπουν κάθε κρίση σε ευκαιρία PR.
Leadership Branding (μάρκετινγκ της ηγεσίας)
Ο Τζάγκερ πουλάει στυλ· ο πρωθυπουργός πουλάει «σταθερότητα». Το leadership branding χτίζεται με χρώματα, σλόγκαν, επιμελημένα events και μηχανισμούς ελέγχου της αφήγησης και όχι με το θεμελιώδες έργο που αλλάζει τη ζωή των πολιτών.
Emotional Engineering (συναισθηματική μηχανική)
Η πολιτική δεν στοχεύει πλέον στην πειθώ μέσω λογικών επιχειρημάτων· στοχεύει στην προγραμματισμένη αντίδραση. Μετά από σωστή μουσική, σωστές εικόνες και σωστός φωτισμός, ο πολίτης συχνά ανταποκρίνεται όπως το κοινό σε μια συναυλία: με παθητικότητα, ενθουσιασμό ή φόβο κατά παραγγελία.
Το World Tour (παγκόσμια περιοδεία) χωρίς μουσική
Τζάγκερ: world tour και τραγούδια. Πολιτικός: «world tour» με Tax Reforms (φορολογικές αναπροσαρμογές), Privatization Announcements (ανακοινώσεις ιδιωτικοποιήσεων) και Crisis Management Statements (εξαγγελίες διαχείρισης κρίσεων). Το εισιτήριο στην πολιτική δεν αγοράζεται , χρεώνεται στον πολίτη.
Συμπέρασμα
Στην εποχή της πολιτικής-θεάματος, ο ηγέτης δεν κρίνεται για το έργο του αλλά για το stage presence (παρουσία στη σκηνή). Ο Μικ Τζάγκερ έγραψε μουσική ιστορία· ο Μητσοτάκης γράφει πλάνα για το επόμενο δελτίο. Ο ένας είναι ροκ σταρ. Ο άλλος είναι ένα πολιτικό brand σε περιοδεία.
0 Σχόλια