Ο ΧΑυγητισμός επανεμφανίζεται
Δεν θυμάμαι να έχει προκύψει ποτέ πολιτικός ή πολιτικό κόμμα με αφετηρία ένα τραγικό δυστύχημα, όπως επιχειρείται σήμερα στην περίπτωση της κ. Καρυστιανού. Παραδοσιακά, νέα κόμματα γεννιούνται από εν ενεργεία πολιτικούς ή από ανθρώπους που είχαν ήδη ουσιαστική εμπλοκή με την πολιτική ζωή, με ιδέες, προγράμματα και οργανωτικές δομές, και όχι από την πολιτική εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου.
Το δικαίωμα στην πολιτική δεν σημαίνει αγιοποίηση
Θεμιτό και απολύτως συνταγματικό είναι το δικαίωμα κάθε Έλληνα πολίτη, εφόσον δεν έχει στερηθεί τα πολιτικά του δικαιώματα, να πολιτευθεί και να διεκδικήσει ακόμα και την πρωθυπουργία. Αυτό όμως δεν συνεπάγεται αυτομάτως αγιοποίηση του προσώπου που αποφασίζει να πολιτευθεί, ούτε φυσικά ασυλία από κριτική.
Όποιος εισέρχεται στην πολιτική σκηνή οφείλει να γνωρίζει ότι θα δεχθεί σκληρό και αμείλικτο έλεγχο: από τη δημοσιογραφία, από πολιτικούς αντιπάλους, αλλά και από απλούς πολίτες. Σε μια δημοκρατία αυτό δεν είναι απλώς δικαίωμα· είναι υποχρέωση.
Η επιστροφή ενός γνώριμου φαινομένου
Στην περίπτωση της κ. Καρυστιανού επανεμφανίζεται ένα γνώριμο και επικίνδυνο φαινόμενο: ο ΧΑυγητισμός. Τραμπουκισμός, ύβρεις και απόπειρα φίμωσης όσων ασκούν κριτική ή ακόμα και νόμιμη πολιτική σάτιρα.
Το ίδιο το ζήσαμε με τη Χρυσή Αυγή: όποιος τολμούσε να κριτικάρει, στοχοποιούνταν ως «εχθρός».
Λεκτική βία αντί για πολιτικό λόγο
Σήμερα βλέπουμε τα λεγόμενα «καρυστιανόπουλα» να επιτίθενται λεκτικά σε όποιον αντιμετωπίζει την υπόθεση με κριτικό βλέμμα ή με διακωμώδηση βασισμένη σε δημόσιες μαρτυρίες.
Αυτή η συμπεριφορά απέχει παρασάγγας από τον πολιτισμένο πολίτη και τον ουσιαστικό δημοκρατικό διάλογο.
Τι είναι τελικά ένα πολιτικό κόμμα;
Μέχρι σήμερα γνωρίζαμε ότι τα κόμματα συγκροτούνται πάνω σε πολιτικές αρχές, με συλλογικά όργανα, καταστατικά, διαδικασίες και εσωκομματική δημοκρατία.
Ειλικρινά, μένει να φανεί τι ακριβώς και με ποιον τρόπο θα προκύψει ένα λεγόμενο «καρυστιανικό» κόμμα.
Ο μύθος του «φόβου» και ο αυταρχισμός
Τέλος, προκαλεί ταυτόχρονα θυμηδία αλλά και ανησυχία το επιχείρημα ότι «την πολεμούν γιατί τη φοβούνται».
Τι ακριβώς να φοβηθούν; Ότι θα βάλει όλους στη φυλακή;
Αν κάποιοι πιστεύουν σοβαρά ότι η πολιτική λύση είναι η τιμωρητική εκδίκηση και οι φυλακές για όλους, τότε αυτό δεν είναι δημοκρατία. Είναι καθαρός φασισμός.
0 Σχόλια