Το Κυνικό «Βρείτε τα» των ΗΠΑ: Γιατί η Ουάσιγκτον Επιβραβεύει τον Επιτιθέμενο
Η στάση των ΗΠΑ απέναντι στην Ελλάδα και την Τουρκία με το: «Βρείτε τα». Είναι ουδέτερη και αμερόληπτη; Βέβαια όχι. Γιατί η Τουρκία μας επιτίθεται και αμφισβητεί την κυριαρχία μας, γιατί μας απειλεί με πόλεμο άμα την αύξηση των χωρικών υδάτων. Η στάση των ΗΠΑ απέναντι στην Ελλάδα και την Τουρκία δεν είναι ούτε ουδέτερη ούτε αμερόληπτη, όσο κι αν παρουσιάζεται έτσι με το γνωστό «βρείτε τα».
Το «βρείτε τα» υπονοεί ότι υπάρχουν δύο ισότιμες πλευρές με διαφορά απόψεων. Όμως εδώ δεν έχουμε μια απλή διένεξη. Έχουμε την Τουρκία να αμφισβητεί ευθέως την ελληνική κυριαρχία, να απειλεί επίσημα με πόλεμο (casus belli) αν η Ελλάδα ασκήσει νόμιμο και κατοχυρωμένο από το Διεθνές Δίκαιο δικαίωμα, δηλαδή την επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 ν.μ., και να μιλά για «γκρίζες ζώνες», αποστρατιωτικοποίηση νησιών και «Γαλάζια Πατρίδα».
Απέναντι σε αυτά, οι ΗΠΑ δεν λένε: «Σταματήστε τις απειλές» ή «Σεβαστείτε το Διεθνές Δίκαιο». Λένε: «Βρείτε τα». Αυτό δεν είναι ουδετερότητα. Είναι εξίσωση του θύματος με τον θύτη. Είναι μια πολιτική ίσων αποστάσεων που στην πράξη ευνοεί τον επιτιθέμενο, γιατί του επιτρέπει να απειλεί χωρίς κόστος.
Ο Γεωπολιτικός Κυνισμός και η «Χρήσιμη» Τουρκία
Ο λόγος είναι απλός και κυνικός: Η Τουρκία θεωρείται από τις ΗΠΑ στρατηγικά πιο “χρήσιμη”: γεωγραφία, πληθυσμός, στρατός, ρόλος στη Μέση Ανατολή, στον Καύκασο, στον έλεγχο της Ρωσίας. Η Ελλάδα αντιμετωπίζεται ως δεδομένος και πειθαρχημένος σύμμαχος. Όταν λοιπόν η Ουάσιγκτον μιλά για «διάλογο», στην ουσία ζητά από την Ελλάδα να διαπραγματευτεί υπό απειλή πολέμου. Και αυτό δεν είναι ούτε δίκαιο ούτε αποδεκτό.
Η πραγματική ουδετερότητα θα ήταν μία:
👉 σαφής καταδίκη της απειλής πολέμου
👉 σεβασμός του Διεθνούς Δικαίου
👉 πίεση προς αυτόν που παραβιάζει, όχι προς αυτόν που αμύνεται.
Όλα τα άλλα είναι διπλωματικός καθωσπρεπισμός που κρύβει ωμό γεωπολιτικό υπολογισμό.
Η Αποφασιστικότητα ως Παιδαγωγικό Εργαλείο προς τους Συμμάχους
Ο κανόνας της διεθνούς πολιτικής που ισχύει διαχρονικά: Η αποφασιστικότητα απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα δεν λειτουργεί μόνο αποτρεπτικά προς την ίδια την Τουρκία· λειτουργεί και παιδαγωγικά προς τους “συμμάχους”, κυρίως τις ΗΠΑ. Γιατί; Οι ΗΠΑ δεν κινούνται με βάση το δίκαιο, αλλά με βάση το κόστος, το ρίσκο αποσταθεροποίησης, και το ποιος είναι διατεθειμένος να υπερασπιστεί έμπρακτα τα συμφέροντά του.
Όταν η Ελλάδα εμφανίζεται διστακτική, φοβική, ή με τη λογική «να μη χαλάσουμε τις σχέσεις», τότε η Ουάσιγκτον συμπεραίνει ότι: «Ας πιέσουμε την Ελλάδα, αυτή θα υποχωρήσει. Η Τουρκία όχι». Αντίθετα, όταν η Ελλάδα δείχνει σαφή κόκκινη γραμμή και διάθεση σύγκρουσης αν χρειαστεί, τότε η Τουρκία γίνεται πιο προσεκτική (γιατί το κόστος ανεβαίνει) και οι ΗΠΑ αλλάζουν τόνο (γιατί δεν θέλουν κρίση μεταξύ συμμάχων που μπορεί να ξεφύγει).
Ιστορικά αυτό έχει φανεί: Το 1976 και το 1987, όταν υπήρξε αποφασιστική στάση, η κρίση έληξε χωρίς υποχώρηση ελληνικής κυριαρχίας. Το 2020 στον Έβρο, η καθαρή αντίδραση έκανε και την Τουρκία να κάνει πίσω και τους συμμάχους να ευθυγραμμιστούν με την ελληνική θέση εκ των υστέρων. Οι ΗΠΑ σέβονται , όσο κυνικό κι αν ακούγεται, όποιον δείχνει ότι δεν παίζει μπλόφα. Δεν επιβραβεύουν τη «λογική», επιβραβεύουν τη σκληρή αξιοπιστία.
Η Τουρκική Στρατηγική Ενοχοποίησης του Αμυνόμενου
Η αποφασιστικότητα της Ελλάδας αναγκάζει και τις ΗΠΑ να εγκαταλείψουν το «βρείτε τα» και να πάρουν πιο σοβαρά την ελληνική πλευρά. Στη γεωπολιτική, δυστυχώς, σε σέβονται μόνο όταν είσαι έτοιμος να πληρώσεις κόστος. Όλα τα άλλα τα θεωρούν διαπραγματεύσιμα.
Ένα κλασικό, καλοδουλεμένο και επαναλαμβανόμενο τουρκικό αφήγημα. Δεν είναι κουτοπονηριά της στιγμής· είναι δομική στρατηγική αντιστροφής ρόλων.
👉 Ο επιτιθέμενος παριστάνει το θύμα. Κάθε φορά που η Ελλάδα κάνει κάτι απολύτως νόμιμο και αμυντικό (άσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, ενίσχυση αποτροπής, συμμαχίες, εξοπλισμούς, νομικές κινήσεις), η Τουρκία απαντά με το ίδιο μοτίβο: «Η Ελλάδα κλιμακώνει», «Η Ελλάδα προκαλεί», «Η Ελλάδα θέλει πόλεμο».
Την ίδια στιγμή, διατηρεί casus belli, κάνει καθημερινές παραβιάσεις, αμφισβητεί σύνορα, νησιά, κυριαρχία, και διακηρύσσει επίσημα τη «Γαλάζια Πατρίδα». Αυτό λέγεται στρατηγική ενοχοποίησης του αμυνόμενου (blame shifting). Στόχος της δεν είναι η Ελλάδα , είναι οι τρίτοι: ΗΠΑ, ΕΕ, ΝΑΤΟ, διεθνή ΜΜΕ. Θέλουν να περάσουν το μήνυμα: «Μην πιέζετε εμάς. Αν γίνει κάτι, φταίει η Ελλάδα».
Η Κατάρρευση της Μπλόφας και η Ανάγκη για Σταθερή Επανάληψη
Αν η Ελλάδα φοβηθεί την ταμπέλα του “πολεμοχαρούς”, τότε αυτοαφοπλίζεται πολιτικά, αυτολογοκρίνεται στρατηγικά, και αφήνει χώρο στην τουρκική αφήγηση να κυριαρχήσει. Η απάντηση δεν είναι να απολογούμαστε. Η απάντηση είναι σταθερή επανάληψη των γεγονότων, χωρίς συναισθηματισμούς:
• «Η Ελλάδα δεν απειλεί κανέναν.»
• «Η Ελλάδα δεν αμφισβητεί σύνορα.»
• «Η Ελλάδα ασκεί δικαιώματα που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο.»
• «Η απειλή πολέμου προέρχεται αποκλειστικά από την Τουρκία.»
Όταν η Ελλάδα δεν κάνει πίσω, η τουρκική ρητορική καταρρέει στην πράξη. Γιατί τότε φαίνεται ξεκάθαρα ποιος κλιμακώνει και ποιος απλώς δεν υποχωρεί. Η Τουρκία φωνάζει «πόλεμος» για να σε φοβίσει να μη φτάσεις ποτέ στο σημείο που δεν την χρειάζεται πια η μπλόφα της. Και αυτό, όσο κι αν τους ενοχλεί, είναι το μόνο που τους καταλαβαίνουν πραγματικά.
0 Σχόλια