MERCOSUR–ΕΕ: Υποβάθμιση τροφίμων και διάλυση της αγροτοκτηνοτροφίας
Φθηνό φαγητό, ακριβή υγεία
Στην Ευρώπη του 21ου αιώνα συμβαίνει κάτι εξαιρετικά επικίνδυνο, που σπάνια λέγεται ανοιχτά: η ποιότητα των τροφίμων υποβαθμίζεται συνειδητά, ενώ ταυτόχρονα η αγροτοκτηνοτροφική παραγωγή διαλύεται – ιδιαίτερα σε χώρες όπως η Ελλάδα. Και όλα αυτά βαφτίζονται πρόοδος, οικολογία και πράσινη μετάβαση.
Η ποιότητα των τροφίμων μπαίνει σε δεύτερη μοίρα
Η συμφωνία ΕΕ–MERCOSUR και η γενικότερη εμπορική πολιτική της Ένωσης δεν είναι απλώς οικονομικές ρυθμίσεις. Είναι αλλαγή φιλοσοφίας τροφίμων. Η ΕΕ ανοίγει την πόρτα σε τρόφιμα και κρέας που παράγονται με ορμόνες ανάπτυξης, αντιβιοτικά ρουτίνας και γενετικά τροποποιημένες ζωοτροφές – πρακτικές που απαγορεύονται εντός ΕΕ. Έτσι, ρίχνει τον μέσο όρο ποιότητας προς τα κάτω, υπέρ της μαζικής, φτηνής παραγωγής.
Ο καταναλωτής πληρώνει αλλιώς: με την υγεία του
Το επιχείρημα είναι πάντα το ίδιο: «Θα πέσουν οι τιμές για τον καταναλωτή». Όμως αυτή είναι μια μισή αλήθεια. Τα τρόφιμα χαμηλής ποιότητας, με υπολείμματα χημικών και φτωχή θρεπτική αξία, οδηγούν σε μεταβολικά νοσήματα, ενδοκρινικές διαταραχές και χρόνια φλεγμονή. Το «φθηνό φαγητό» γίνεται τελικά πανάκριβο στην υγεία – το κόστος απλώς μεταφέρεται από το ράφι στο νοσοκομείο.
Η ελληνική αγροτοκτηνοτροφία δεν μπορεί να επιβιώσει έτσι
Η Ελλάδα δεν διαθέτει βιομηχανική γεωργία ούτε φθηνή ενέργεια. Διαθέτει όμως μικρούς παραγωγούς, οικογενειακές μονάδες και προϊόντα υψηλής ποιότητας. Αυτή η παραγωγή δεν μπορεί –και δεν πρέπει– να ανταγωνιστεί εισαγόμενα προϊόντα χαμηλού κόστους. Όταν όμως η ΕΕ επιτρέπει μαζικές εισαγωγές, ενώ επιβάλλει φόρους και κανονισμούς στους εγχώριους αγρότες, το αποτέλεσμα είναι αναπόφευκτο: κλείσιμο μονάδων και απώλεια παραγωγικής κυριαρχίας.
Διατροφική αυτάρκεια: η μεγάλη απουσία από τη συζήτηση
Κανείς στους «πράσινους» κύκλους δεν μιλά για διατροφική ασφάλεια, αυτάρκεια και ανεξαρτησία. Αυτές οι έννοιες δεν αποφέρουν χρηματοδοτήσεις ούτε ταιριάζουν στην ενεργειακή ατζέντα. Η αγροτοκτηνοτροφία δεν θεωρείται στρατηγικός τομέας – θεωρείται εμπόδιο στη μετάβαση. Όμως χωρίς τροφή, δεν υπάρχει πραγματική βιωσιμότητα.
Η οικολογική υποκρισία στο μεγαλείο της
Την ώρα που κλείνουν ευρωπαϊκές μονάδες και επιβάλλονται φόροι στους αγρότες, η ΕΕ εισάγει προϊόντα από χώρες με μηδενικούς περιβαλλοντικούς κανόνες. Εξάγει τη ρύπανση και εισάγει το προϊόν. Αυτή δεν είναι οικολογία — είναι εξαγωγή της βρωμιάς και μεταφορά ευθύνης. Οι αγρότες δεν είναι αριθμοί σε χρηματιστήριο ρύπων· είναι ο τελευταίος κρίκος πραγματικής βιωσιμότητας.
Αυτό δεν είναι οικολογία. Είναι λογιστική απάτη εκπομπών
Ας ειπωθεί καθαρά: οι αγρότες εκτός ΕΕ δεν παράγουν με τα ίδια πρότυπα που απαιτεί η Ένωση από τους δικούς της παραγωγούς. Η ΕΕ επιβάλλει περιορισμό λιπασμάτων, ακριβές πρακτικές και γραφειοκρατία στους Ευρωπαίους – ενώ δέχεται εισαγωγές που δεν πληρούν αυτούς τους όρους. Αυτή είναι άνιση εφαρμογή κανόνων με θύμα τον Ευρωπαίο αγρότη.
Η πράσινη φάρσα της μεταφοράς
Ακόμα κι αν η παραγωγή ήταν «πράσινη» (που δεν είναι), τα προϊόντα αυτά διασχίζουν μισό πλανήτη με τάνκερ που καίνε βαριά ναυτιλιακά καύσιμα. Οι εκπομπές τους δεν υπολογίζονται γιατί δεν συμβαίνουν εντός ΕΕ. Έτσι, η «πράσινη πολιτική» είναι λογιστικό τρικ που μετακινεί την ρύπανση εκτός συνόρων.
Πράσινη πολιτική χωρίς πλήρη κύκλο ζωής δεν είναι πράσινη
Η πραγματική οικολογία αξιολογεί τον πλήρη κύκλο: παραγωγή, μεταφορά, διανομή, αποθήκευση. Η πολιτική της ΕΕ εξετάζει μόνο ό,τι συμβαίνει εντός συνόρων. Το αποτέλεσμα δεν είναι μείωση εκπομπών, αλλά γεωγραφική μετατόπισή τους.
Ο Έλληνας αγρότης στο στόχαστρο
Ο Έλληνας αγρότης παράγει και διανέμει τοπικά, με ελάχιστο μεταφορικό αποτύπωμα. Κι όμως τιμωρείται, την ώρα που το εισαγόμενο προϊόν ταξιδεύει από άλλη ήπειρο και βαφτίζεται «ανταγωνιστικό». Εάν αυτό θεωρείται οικολογία, είναι μόνο κατ’ όνομα – στην ουσία είναι οικολογική απάτη και πολιτική υποκρισία.
Συμπέρασμα
Δεν είναι οικολογία όταν οι κανόνες δεν είναι ίδιοι. Δεν είναι οικολογία όταν αγνοείς τη μεταφορά ή όταν τιμωρείς τον τοπικό παραγωγό. Αυτή η πολιτική δεν είναι πράσινη· είναι λογιστική απάτη εκπομπών και αποδόμηση της αγροτοκτηνοτροφίας. Για χώρες όπως η Ελλάδα, το τίμημα θα είναι τεράστιο: απώλεια παραγωγής, ποιότητας και ανεξαρτησίας.
Η Ευρώπη θυσιάζει την ποιότητα στο όνομα της τιμής, τον αγρότη στο όνομα της οικολογίας, και την αυτάρκεια στο όνομα της αγοράς. Και όλα αυτά τα ονομάζει «πράσινη πρόοδο». Μα όταν χάνεις την αγροτοκτηνοτροφία σου, δεν γίνεσαι πιο πράσινος — γίνεσαι εξαρτημένος.
Πόροι Εμβάθυνσης από την Αναζήτηση Google
Εξερευνήστε περισσότερα σχετικά με τις βασικές έννοιες που αναφέρονται στην παρούσα ανάρτηση με επιμελημένες πληροφορίες απευθείας από την Google.
|
|
|
|
0 Σχόλια