Η συγκυβέρνηση ως σχέδιο διάσωσης της ΝΔ – και η παγίδα που στήνεται στο ΠΑΣΟΚ
Δεν πρόκειται για φήμες. Δεν πρόκειται για «σενάρια αναλυτών» της Κυριακής. Δεν πρόκειται για δημοσιογραφική περιέργεια που αναζητά τίτλους. Πρόκειται για οργανωμένο, μεθοδικό και κυνικό πολιτικό σχέδιο.
Η κυβέρνηση και ο θηριώδης επικοινωνιακός της μηχανισμός έχουν ξεκινήσει, πολύ πριν τις εκλογές, τη νομιμοποίηση της συγκυβέρνησης με το ΠΑΣΟΚ ως «εθνική αναγκαιότητα», ως «θεσμική υπευθυνότητα», ως «μονόδρομο σταθερότητας». Όχι επειδή το επιθυμούν ιδεολογικά ή επειδή ξαφνικά αγάπησαν τη σοσιαλδημοκρατία. Αλλά επειδή τη χρειάζονται πολιτικά για να επιβιώσουν.
Το σήμα κινδύνου: Όταν μιλούν για συνεργασίες πριν τις κάλπες
Όταν μια κυβέρνηση, που μέχρι χθες αλαζονικά διακήρυττε την παντοδυναμία του «41%», αρχίζει να μιλά για συνεργασίες και consensus πριν καν στηθούν οι κάλπες, σημαίνει ένα και μόνο πράγμα: δεν βλέπει αυτοδυναμία.
Οι δημοσκοπικές μετρήσεις – αυτές που βλέπουν το φως της δημοσιότητας αλλά κυρίως οι «κρυφές» που φτάνουν στο Μέγαρο Μαξίμου – δείχνουν μια μη αναστρέψιμη φθορά. Η ακρίβεια, τα σκάνδαλα, η διαχειριστική ανεπάρκεια και η αλαζονεία της εξουσίας έχουν ραγίσει το γυαλί με τη μεσαία τάξη.
Και όταν το σύστημα εξουσίας δεν βλέπει αυτοδυναμία, δεν ψάχνει για ισότιμο εταίρο. Ψάχνει για δεκανίκι. Ψάχνει για τον «χρήσιμο ηλίθιο» που θα επωμιστεί το κόστος της επόμενης μέρας.
Το αφήγημα που ξεδιπλώνεται καθημερινά
Το αφήγημα έχει στηθεί ήδη και ξεδιπλώνεται καθημερινά στα τηλεοπτικά πάνελ:
«Η χώρα χρειάζεται σταθερότητα σε έναν ασταθή κόσμο». «Οι μεγάλες παρατάξεις οφείλουν να συνεννοούνται για το καλό του τόπου». «Οι ιδεολογικές διαφορές είναι παρωχημένες μπροστά στο εθνικό συμφέρον». «Η ακυβερνησία είναι κίνδυνος για την οικονομία».
Πρόκειται για το κλασικό πολιτικό δίλημμα-παγίδα: Ή μπαίνεις στη συγκυβέρνηση και «βάζεις πλάτη», ή φταις για το χάος και τις επαναληπτικές εκλογές.
Η υποκρισία του εγχειρήματος
Εδώ ακριβώς εντοπίζεται η υποκρισία του εγχειρήματος. Η Νέα Δημοκρατία δεν αναζητά συγκυβέρνηση πάνω σε προγραμματική βάση. Δεν συζητάμε για το ευρωπαϊκό μοντέλο, όπου κόμματα κάθονται στο τραπέζι μήνες πριν, συγκρίνουν προγράμματα, χαράσσουν κόκκινες γραμμές και συμφωνούν σε ένα κοινό κείμενο διακυβέρνησης.
Εδώ προετοιμάζεται μια «λευκή επιταγή». Ζητούν από το ΠΑΣΟΚ να προσέλθει ως συμπλήρωμα, για να νομιμοποιήσει πολιτικές που είναι εκ διαμέτρου αντίθετες με την κοινωνική του βάση.
Τα ΜΜΕ ως μηχανισμός προετοιμασίας συνείδησης
Τα ΜΜΕ – και ειδικά συγκεκριμένα μεγάλα συγκροτήματα συμφερόντων – δεν λειτουργούν ως παρατηρητές σε αυτή τη διαδικασία. Λειτουργούν ως μηχανισμός προετοιμασίας συνείδησης.
Η συγκυβέρνηση παρουσιάζεται όχι ως μια από τις πολλές πολιτικές επιλογές, αλλά ως φυσικός νόμος. Σαν σεισμός που πρέπει να αντιμετωπίσουμε. Σαν καιρικό φαινόμενο που δεν μπορούμε να αποφύγουμε. Σαν αναπόφευκτη εξέλιξη της ιστορίας.
Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα, «λαγοί» του συστήματος, δεν μιλούν τυχαία. Στέλνουν σήματα. Όχι στο ΠΑΣΟΚ. Στο σύστημα. Στους μηχανισμούς εξουσίας. Στους δανειστές. Στους διαμορφωτές ατζέντας. Το μήνυμα είναι σαφές: «Το ΠΑΣΟΚ θα έρθει. Το θέμα είναι πότε και πώς θα καμφθούν οι αντιστάσεις του.»
Τι πραγματικά επιδιώκει η Νέα Δημοκρατία
Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη για το ΠΑΣΟΚ αν ενδώσει. Η ΝΔ δεν επιδιώκει ισότιμη συγκυβέρνηση. Δεν επιδιώκει σύνθεση πολιτικών. Επιδιώκει κάτι πολύ διαφορετικό:
Μοίρασμα πολιτικού κόστους
Να χρεωθεί και κάποιος άλλος τη δυσαρέσκεια για την ακρίβεια και την κατάρρευση του ΕΣΥ.
Απορρόφηση της φθοράς
Να χρησιμοποιήσει το «φρέσκο» πρόσωπο του ΠΑΣΟΚ ως ασπίδα προστασίας της δικής της γηρασμένης και φθαρμένης διακυβέρνησης.
Αφοπλισμός της αντιπολίτευσης
Αν το ΠΑΣΟΚ γίνει κυβέρνηση, ποιος θα ασκεί έλεγχο;
Διάλυση της πολιτικής ταυτότητας του ΠΑΣΟΚ
Να το μετατρέψει οριστικά σε ένα κεντρώο συμπλήρωμα της Δεξιάς.
Γιατί ένα ΠΑΣΟΚ μέσα σε κυβέρνηση ΝΔ χάνει τα πάντα
Ένα ΠΑΣΟΚ μέσα σε κυβέρνηση ΝΔ παύει να είναι εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Παύει να είναι αντιπολίτευση. Παύει να αποτελεί προοπτική για τον προοδευτικό κόσμο. Γίνεται συνυπεύθυνο για όσα έγιναν και όσα θα γίνουν – υποκλοπές, Τέμπη, συγκάλυψη.
Το ιστορικό προηγούμενο: Η συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου
Η ιστορική μνήμη είναι νωπή. Το πείραμα της συγκυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου διδάσκει ότι ο μεγάλος εταίρος πάντα «καταπίνει» τον μικρό.
Τότε, το ΠΑΣΟΚ πλήρωσε το μάρμαρο της μνημονιακής διαχείρισης, φτάνοντας στα όρια της εκλογικής εξαφάνισης, ενώ η ΝΔ διατήρησε τον πυρήνα της αλώβητο. Σήμερα, που το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να ανακτήσει τον ζωτικό του χώρο και να επαναπατρίσει ψηφοφόρους, μια τέτοια κίνηση θα ισοδυναμούσε με πολιτική αυτοχειρία.
Θα έστελνε το μήνυμα ότι «όλοι ίδιοι είναι», σπρώχνοντας οριστικά τους προοδευτικούς πολίτες είτε στην ιδιώτευση είτε σε αντι-συστημικές ψήφους οργής.
Η ύπουλη τακτική: Όχι «ναι» τώρα, αλλά όχι και καθαρό «όχι»
Ιστορικά, λοιπόν, αυτό που ετοιμάζεται δεν είναι συνεργασία. Είναι πολιτική απορρόφηση. Και εδώ βρίσκεται η παγίδα.
Δεν ζητούν από το ΠΑΣΟΚ να πει δημόσια τώρα «ναι, θα συγκυβερνήσουμε». Ξέρουν ότι αυτό θα προκαλούσε εσωκομματική έκρηξη. Ζητούν κάτι πολύ πιο έξυπνο και ύπουλο:
Να μην πει καθαρό και αδιαπραγμάτευτο «όχι». Να αφήνει ανοιχτά παράθυρα με μισόλογα. Να μιλά για «θεσμική ευθύνη». Για «διάλογο». Για «προγραμματικές συγκλίσεις» που στην πράξη είναι αδύνατες.
Το εκβιαστικό δίλημμα της επόμενης μέρας
Ο στόχος είναι, μετά τις εκλογές, υπό το καθεστώς του φόβου νέων καλπών και την αφόρητη πίεση των ΜΜΕ που θα ουρλιάζουν για την «καταστροφή που έρχεται», να τεθεί το εκβιαστικό δίλημμα στον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ:
«Ή μπαίνεις ή φταις εσύ προσωπικά για την αστάθεια της χώρας και την πτώση του Χρηματιστηρίου.»
Αυτό δεν είναι δημοκρατικός διάλογος. Είναι πολιτικός εκβιασμός ενδεδυμένος με θεσμική γλώσσα και γραβάτα. Είναι μια απόπειρα ενοχοποίησης της διαφορετικής πολιτικής άποψης.
Η «σταθερότητα» που επικαλούνται είναι η σταθερότητα της νομής της εξουσίας, της διανομής των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης σε λίγους, και της ασυλίας απέναντι στα σκάνδαλα.
Τα δύο σενάρια για το ΠΑΣΟΚ
Αν το ΠΑΣΟΚ μπει σε αυτό το σχήμα
Χάνει τον λόγο ύπαρξής του ως σοσιαλδημοκρατικός πόλος. Χάνει την πολιτική του αυτονομία και μετατρέπεται σε «ουρά». Μετατρέπεται σε συμπλήρωμα εξουσίας, χρήσιμο μόνο για την κοινοβουλευτική αριθμητική. Πληρώνει κόστος χωρίς να έχει ουσιαστικό έλεγχο της πολιτικής ατζέντας.
Αν δεν μπει και αντέξει
Θα δεχτεί λυσσαλέα επίθεση από το σύστημα. Θα βαφτιστεί «ανεύθυνο», «τυχοδιωκτικό» και «συνοδοιπόρος της αριστεράς». Θα στοχοποιηθεί επικοινωνιακά με κάθε μέσο. Αλλά θα διασώσει την πολιτική του επιβίωση και θα κατοχυρωθεί ως η μόνη αξιόπιστη αντιπολίτευση που δεν συμβιβάζεται.
Το πραγματικό διακύβευμα
Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα των επόμενων μηνών. Όχι η «σταθερότητα» ενός συστήματος που πνέει τα λοίσθια. Όχι η «συνεννόηση» πάνω στη συγκάλυψη. Όχι η «θεσμική ευθύνη» που θυμούνται μόνο όταν χάνουν την αυτοδυναμία.
Αλλά το αν θα υπάρξει πολιτική αυτονομία ή πολιτική πολτοποίηση. Το αν η χώρα θα αποκτήσει ξανά σοβαρό αντίπαλο δέος απέναντι στη συντηρητική παράταξη ή αν θα οδηγηθούμε σε ένα μοντέλο «ενιαίας σκέψης», όπου η εναλλαγή στην εξουσία θα είναι απλώς μια αλλαγή προσώπων στην ίδια καρέκλα.
Η συγκυβέρνηση δεν προετοιμάζεται ως λύση για τη χώρα και τα προβλήματα του πολίτη. Προετοιμάζεται ως σχέδιο διάσωσης της εξουσίας της Νέας Δημοκρατίας και των συμφερόντων που την στηρίζουν.
Και όποιος δεν το βλέπει, είτε είναι πολιτικά αφελής, είτε απλώς δεν θέλει να το δει γιατί έχει ήδη συμφωνήσει τη συμμετοχή του στη μοιρασιά.
0 Σχόλια