Η Αφύπνιση και η Συνειδητότητα
Η αφύπνιση θεωρείται το επόμενο φυσικό στάδιο της ανθρώπινης ανάπτυξης. Δεν είναι μια περίεργη, μυστικιστική, θρησκευτική εμπειρία διαθέσιμη μόνο σε λίγους, αλλά είναι προσβάσιμη σε όλους.
Ι. Η Ουσία και η Φύση της Αφύπνισης
Τι είναι η Αφύπνιση;
Η αφύπνιση είναι απλώς η αναγνώριση της φύσης της ουσιαστικής μας ύπαρξης. Μπορεί να αποκαλείται αληθινός εαυτός, επερχόμενος εαυτός, "μη εγώ", φύση του Βούδα, Τάο, ή Συνείδηση του Χριστού, αλλά στην ταινία που ασχολείται με αυτό το υπέροχο θέμα, αναφέρεται ως Επίγνωση. Η επίγνωση δεν αποτελεί ιδιοκτησία καμίας θρησκείας.
Η αφύπνιση ή η συνειδητοποίηση της επίγνωσης είναι σαν να ξυπνάς από ένα όνειρο, το όνειρο του χαρακτήρα σου μέσα στο παιχνίδι της ζωής. Αυτό που ουσιαστικά είμαστε είναι ήδη πλήρως αφυπνισμένο, σε πλήρη επίγνωση και είναι εντελώς απεριόριστο. Η αληθινή μας φύση βρίσκεται πιο κοντά από το εγώ που νομίζουμε ότι είμαστε.
Χαρακτηριστικά της Αληθινής Φύσης
Η ουσιαστική μας ύπαρξη είναι ήδη γαλήνη και ευτυχία. Είναι πλήρης, ολόκληρη, εκπληρωμένη, σε γαλήνη. Η αληθινή φύση είναι σαν τον ήλιο: δεν χρειάζεται να φωτιστεί, καθώς η φύση της είναι φως, και λάμπει πάντα με την ίδια γαλήνη και χαρά. Η αληθινή μας φύση (η επίγνωση) δεν έχει τοποθεσία, φύλο, χρώμα, ούτε σώμα.
Η Αναγνώριση ως Ευτυχία
Η αναγνώριση της αληθινής μας φύσης δεν οδηγεί στην ευτυχία, είναι η ίδια η ευτυχία, διότι η φύση της ύπαρξης είναι η ίδια η ευτυχία. Η φώτιση δεν αφορά το να γίνεις αφυπνισμένος, αφού κανείς δεν αφυπνίζεται ή φωτίζεται. Είναι μια αναγνώριση του φωτός της καθαρής γνώσης, του οποίου η φύση είναι η γαλήνη και η ευτυχία που ήδη είμαστε πάντα.
ΙΙ. Η Συνειδητότητα και η Πραγματικότητα
Η Συνειδητότητα ως Θεμελιώδης
Η συνειδητότητα είναι η απόλυτη πραγματικότητα του σύμπαντος. Το επόμενο βήμα στην επιστήμη είναι να πούμε ότι η συνειδητότητα είναι θεμελιώδης. Ο Donald Hoffman, ομότιμος καθηγητής Γνωστικών Επιστημών, διεξάγει έρευνα σχετικά με τη συνειδητότητα, τα μαθηματικά μοντέλα συνειδητότητας και πώς η φυσική και ο χωροχρόνος μπορούν να προκύψουν από μια θεωρία της συνειδητότητας που είναι απόλυτα μαθηματικά ακριβής.
Μη Δυϊσμός και Ενότητα
Όλες οι μεγάλες θρησκευτικές και πνευματικές παραδόσεις βασίζονται στην ουσιαστική κατανόηση του μη δυϊσμού. Η πρόκληση που έχουμε σε αυτόν τον πλανήτη είναι ότι πιστεύουμε πως υπάρχουν περισσότερες από μία ουσίες. Ζούμε σε έναν κόσμο δυαδικότητας (αρσενικό/θηλυκό, καλό/κακό, φως/σκοτάδι, γέννηση/θάνατος). Στην πραγματικότητα, υπάρχει μόνο ένα πράγμα, και όλα τα πράγματα είναι ένα πράγμα. Αυτό που μας φαίνεται ως πολλαπλότητα (άνθρωποι, ζώα, πράγματα) φτιαγμένα από ύλη είναι στην πραγματικότητα η δραστηριότητα της μίας άπειρης συνειδητότητας. Υπάρχει ένα άπειρο, αδιαίρετο όλο, η ενότητα της ύπαρξης, που διαθλάται σε μια φαινομενική πολλαπλότητα όταν το Ένα κοιτάζει τη δική του δραστηριότητα μέσω των αντιληπτικών ικανοτήτων του πεπερασμένου νου.
Ο Ρόλος του Εαυτού και του Θεού
Όλοι είμαστε εξατομικεύσεις του Θεού, άτομα του θεϊκού, και ο Θεός υπάρχει μέσα και μέσω του κάθε ανθρώπου και κάθε αισθανόμενου πλάσματος στο σύμπαν. Η σχέση μας με τον Θεό είναι σαν ένα κύμα προς τον ωκεανό: το κύμα δεν διαφέρει από τον ωκεανό, αλλά είναι απλώς μια ανάδυση του ωκεανού σε ατομική μορφή. Πίσω από τις διαφορές μας, είμαστε όλοι κυριολεκτικά ένα, το ίδιο ον.
Η άπειρη συνειδητότητα έχει την ικανότητα να περιορίζεται τοπικά ως πολυάριθμα ξεχωριστά υποκείμενα εμπειρίας (όλα τα αισθανόμενα όντα), τα οποία είναι τοπικοποιήσεις άπειρης συνειδητότητας. Η αγάπη είναι η αισθητή εμπειρία αυτής της ενότητας ή της κοινής ύπαρξης.
Η Φύση του Χωροχρόνου
Η σημερινή επιστημονική αντίληψη (που επικρατεί εδώ και αιώνες) είναι ότι ο χώρος και ο χρόνος (ο χωροχρόνος) αποτελούν τη θεμελιώδη φύση της πραγματικότητας. Ωστόσο, η ίδια η φυσική και η εξελικτική θεωρία λένε ότι ο χωροχρόνος δεν είναι θεμελιώδης. Ο χωροχρόνος και τα φυσικά αντικείμενα δεν είναι η θεμελιώδης πραγματικότητα.
Το βασίλειο πέρα από τον χωροχρόνο, το οποίο οι φυσικοί βρίσκουν ότι αφορά μαθηματικές δομές, προτείνεται ότι αφορά τη συνειδητότητα. Ο χωροχρόνος είναι απλώς η συσκευή εικονικής πραγματικότητας (VR) που φοράει η άπειρη συνειδητότητα, η οποία αποτελείται από τη σκέψη και την αντίληψη. Μέσω αυτής της συσκευής, η άπειρη συνειδητότητα αυτο-εντοπίζεται και κατακερματίζει την ενότητα της ύπαρξής της, κάνοντάς την να φαίνεται σαν 10.000 πράγματα.
ΙΙΙ. Η Αυταπάτη του Περιορισμένου Χαρακτήρα
Η Θεμελιώδης Αυταπάτη
Όλα τα προβλήματα του κόσμου πηγάζουν από μια αυταπάτη, τη θεμελιώδη αυταπάτη του νου, η οποία λέει πως «είμαι αυτός ο περιορισμένος χαρακτήρας». Μέσα από τους χαρακτήρες μας, βιώνουμε τον κόσμο με την ομορφιά και την ασχήμια του.
Η Πηγή της Δυσαρέσκειας
Όταν ζούμε μέσα από έναν μικρό, ξεχωριστό εαυτό, υπάρχει πάντα κάποια αέναη δυσαρέσκεια. Αυτή μπορεί να είναι ένα μεγάλο τραύμα ή απλώς το αίσθημα στο παρασκήνιο ότι «κάτι δεν πάει καλά» ή «κάτι μου λείπει». Υπάρχει ένα αίσθημα απομόνωσης ή αποκοπής. Αυτό το συναίσθημα δυσαρέσκειας μπορεί να μας παρακινήσει να αφυπνιστούμε από αυτόν τον μικρό, ξεχωριστό εαυτό, του οποίου η φύση είναι ένα είδος άγχους αποχωρισμού. Ο περιορισμένος χαρακτήρας έχει την τάση να καταλαβαίνει αυτό που θέλει, όντας μια συλλογή μαθημένων μοτίβων της λαχτάρας για ευχαρίστηση και της προσπάθειας να απωθήσει τον πόνο. Εάν πιστέψουμε ότι είμαστε αυτός ο χαρακτήρας, τότε υποφέρουμε και δημιουργούμε πόνο στον κόσμο.
IV. Η Αναζήτηση της Ευτυχίας και του Νοήματος
Η Ματαιότητα της Αντικειμενικής Αναζήτησης
Η γαλήνη και η ευτυχία που όλοι επιθυμούμε πάνω απ' όλα τα άλλα δεν μπορούν ποτέ, εξ ορισμού, να βρίσκονται στην αντικειμενική εμπειρία. Δεν μπορούν να παρέχονται από αντικείμενα, ουσίες, δραστηριότητες και σχέσεις. Όσοι βλέπουν την ταινία είτε έχουν καταλάβει είτε έχουν διαισθανθεί ότι η επιθυμητή γαλήνη και ευτυχία δεν μπορούν να βρεθούν στην αντικειμενική εμπειρία.
Το Μεγαλύτερο Ερώτημα
Η πιο σημαντική έρευνα που μπορεί κανείς να κάνει είναι η έρευνα για την πραγματική του φύση, από την οποία εξαρτάται η ευτυχία μας. Το μεγαλύτερο ερώτημα της ζωής, κατά την κατανόηση κάποιων, είναι: «ποιος είμαι;». Αυτό το ερώτημα είναι βαθύτερο από το «ποιο είναι το νόημα της ζωής;». Το νόημα της ζωής δεν έχει σχέση με τη δουλειά, την καριέρα ή την υλική πραγματικότητα, αλλά αφορά την έκφραση και την εκπλήρωση της αληθινής μας ταυτότητας.
V. Η Οδός προς την Αναγνώριση
Η Έρευνα του Εαυτού
Η αφύπνιση επιτυγχάνεται αναγνωρίζοντας ότι αυτό που ουσιαστικά είμαστε είναι ήδη πλήρως αφυπνισμένο. Η αληθινή μας φύση είναι η επίγνωση.
Η πρόσκληση προς την αφύπνιση είναι να βιώσουμε άμεσα την πραγματική μας φύση, όχι μέσω του νου. Όταν ρωτάς «ποιος είσαι;», πρέπει να αφήσεις τα πάντα ακριβώς όπως είναι, χωρίς να κινείς τον νου για να προκαλέσεις κάτι ή να βρεις απάντηση στο επίπεδο του νου. Ταυτόχρονα, δεν πρέπει να απωθείς τον νου. Πρέπει απλώς να έχεις την πρόθεση να βιώσεις άμεσα αυτό που είσαι. Άφησε τον νου να είναι ένας νους που δεν ξέρει.
Η αναγνώριση του εαυτού απαιτεί να μην αναζητάς απάντηση με τον νου. Αντίθετα, πρέπει να γίνει η ερώτηση: «Ποιος έχει επίγνωση του νου;» ή «Ποιος έχει επίγνωση αυτών των συναισθημάτων;». Πρέπει να αποκτήσεις πλήρη εμπειρία από όλα όσα προκύπτουν.
Η Αποτυχία του Χαρακτήρα
Ο χαρακτήρας που νομίζεις ότι είσαι δεν θα αφυπνιστεί ποτέ. Η αφύπνιση είναι το να ξυπνάς από αυτόν τον χαρακτήρα. Στην ιστορία ενός ατόμου, ο χαρακτήρας που προσπαθούσε να αφυπνιστεί απέτυχε και έπρεπε να αποτύχει, ώστε να μείνει η αληθινή του φύση.
Όταν αφυπνιζόμαστε από τη μικρή, ξεχωριστή αίσθηση του εαυτού, δεν είναι ότι σκοτώνουμε το εγώ, αλλά του επιτρέπουμε να αποσυρθεί από τη δουλειά της ταυτότητας του εγώ.
Ο Ρόλος των Πρακτικών
Η αφύπνιση μπορεί να συμβεί αυθόρμητα μέσα στην καθημερινή ζωή, ειδικά όταν υπάρχει μια διακοπή στο μοτίβο κάποιου. Εάν η ζωή συνεχίζεται με ρομποτικό ή επαναλαμβανόμενο μοτίβο, απαιτείται παρέμβαση, η οποία μερικές φορές ονομάζεται σάντανα ή πνευματική πρακτική.
Οι πρακτικές μπορούν να είναι χρήσιμες ως σκαλοπάτια για να κάνουν τη δομή του εαυτού λιγότερο πυκνή ή πιο διαπερατή στην αληθινή μας φύση. Ωστόσο, οι τεχνικές πρέπει κάποια στιγμή να αφεθούν πίσω, γιατί αν ο νους κάνει συνεχώς μια πρακτική, ο νους κρατάει τα ηνία. Το παράδοξο είναι ότι όταν ξυπνάς, συνειδητοποιείς ότι όλες οι πρακτικές έγιναν από τον ψεύτικο εαυτό (τον χαρακτήρα στο παιχνίδι VR), και ότι ο αληθινός εαυτός δεν ήταν ποτέ σε περιορισμό.
Η πνευματική εξάσκηση που απαιτείται είναι η αναπροσανατόλιση της αναζήτησης της ευτυχίας: αντί για το αντικειμενικό περιεχόμενο της εμπειρίας, να αναζητηθεί μέσα στον εαυτό. Αυτό γίνεται με το να κατευθύνει κανείς την προσοχή του, ή καλύτερα, να την αφήσει χαλαρά στην πηγή του, την καθαρή επίγνωση, αναπαυόμενος στην ύπαρξη ως ύπαρξη.
VI. Επιστήμη, Θρησκεία και Μεταμόρφωση
Σύγκρουση και Ενοποίηση
Ο διαχωρισμός μεταξύ επιστήμης και πνευματικότητας έχει καταστήσει και τα δύο φτωχότερα. Το επιστημονικό υλιστικό πρότυπο αρνείται την ύπαρξη σε οτιδήποτε πέρα από το υλικό, οτιδήποτε δεν μπορεί να επαληθευτεί με την επιστημονική μέθοδο. Σύμφωνα με αυτό το πλαίσιο, η συνειδητότητα είναι απλώς ένα δημιούργημα της εγκεφαλικής δραστηριότητας, και όταν το σώμα πεθαίνει, η συνειδητότητα διαλύεται.
Ωστόσο, η επιστήμη βρίσκεται σε αδιέξοδο, καθώς δεν μπορεί να προχωρήσει πέρα από το θεμελιώδες παράδοξο στην κβαντική φυσική, το οποίο την έφερε πρόσωπο με πρόσωπο με τον παρατηρητή, με την ίδια τη συνειδητότητα. Οι θρησκείες, ως επί το πλείστον, λειτουργούν μόνο στο επίπεδο των πεποιθήσεων και έχουν χάσει τον αρχικό τους σκοπό, που ήταν να οδηγήσουν στην άμεση εμπειρία της αλήθειας.
Η λύση δεν είναι η εγκατάλειψη της θρησκείας ή της επιστήμης, αλλά η προώθηση σε βάθος, ώστε να αλλάξουμε τον εαυτό μας και να γίνουμε καλύτερο εργαλείο για έρευνα, αφού είμαστε και αυτοί που κάνουμε το πείραμα αλλά και το ίδιο το πείραμα.
Η Νέα Επιστημονική Θεώρηση
Η επιστήμη τώρα αρχίζει να βλέπει ένα σύμπαν φτιαγμένο από συνειδητούς παράγοντες, αντί για έναν κόσμο μη συνειδητών σωματιδίων. Η θεωρία της συνειδητότητας πρέπει να είναι μαθηματικά ακριβής, ώστε να προβάλλει και να μας δίνει πίσω τον χωροχρόνο, την κβαντική θεωρία, την ειδική και γενική σχετικότητα, και την εξέλιξη μέσω φυσικής επιλογής.
Ο Νίκολα Τέσλα είχε πει ότι τη μέρα που η επιστήμη αρχίσει να μελετά μη φυσικά φαινόμενα, θα σημειώσει μεγαλύτερη πρόοδο σε μια δεκαετία απ' ό,τι σε όλους τους προηγούμενους αιώνες της ύπαρξής της. Η ανάπτυξη αυτής της θεωρίας των συνειδητών παραγόντων πέρα από τον χωροχρόνο αναμένεται να δώσει συγκλονιστικές τεχνολογίες. Για παράδειγμα, θα μπορούσαμε να παρακάμψουμε τον χωροχρόνο, αντί να ταξιδέψουμε 2,4 εκατομμύρια χρόνια στον Γαλαξία της Ανδρομέδας.
Οι Θρησκευτικές Παραδόσεις
Οι θρησκείες υπήρξαν το δοχείο που περιείχε τις παραδόσεις του διαλογισμού και της πνευματικότητας. Όταν τα πράγματα ερμηνεύονται κυριολεκτικά, η γλώσσα διχάζει τις θρησκείες. Ωστόσο, αν κάποιος νιώθει το πνεύμα της θρησκείας, μπορεί να ακολουθήσει το νήμα πίσω στην αυθεντική αφύπνιση.
Παλαιότερα, η κατανόηση αυτή ήταν κυρίως διαθέσιμη στις ανατολικές πνευματικές παραδόσεις. Πολλοί άνθρωποι της προηγούμενης γενιάς ταξίδεψαν πνευματικά ή φυσικά στην Ανατολή για να βρουν αυτή την κατανόηση, δίνοντάς της μια γεύση του εξωτικού. Τώρα, η κατανόηση έχει απαλλαγεί εντελώς από την παραδοσιακή πολιτιστική συσκευασία, επιτρέποντας σε κάποιον να συνεχίσει να ζει την οικογενειακή και επαγγελματική του ζωή χωρίς να κάνει εξωτερικές αλλαγές.
Το «Γνώθι Σαυτόν»
Οι λέξεις «Γνώθι σαυτόν» ήταν σκαλισμένες στην είσοδο του ιερού του Απόλλωνα στους Δελφούς, υποδηλώνοντας ότι το να γνωρίζεις τον εαυτό σου είναι το θεμέλιο όλου του πολιτισμού. Το να γνωρίζεις τον εαυτό σου σημαίνει να γνωρίζεις τι είσαι στην αλήθεια και να γνωρίζεις πραγματικά την αληθινή σου φύση. Ο εαυτός μας βρίσκεται στο κέντρο όλης της εμπειρίας μας, επομένως τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό από το να γνωρίσουμε τη φύση του.
VII. Κοινωνική Μεταμόρφωση
Η αφύπνιση είναι η απάντηση σε όλα τα προβλήματα του κόσμου σε κάθε επίπεδο, καθώς όλα τα προβλήματα πηγάζουν από την αυταπάτη ότι είμαστε ο περιορισμένος χαρακτήρας.
Το όφελος της αφύπνισης είναι ότι υποφέρουμε λιγότερο εμείς και οι άνθρωποι γύρω μας. Όταν ένα άτομο αποταυτίζεται από τον χαρακτήρα του προγραμματισμού του, δεν ενεργεί πλέον ως εγωική οντότητα, και αυτό φέρνει μεταμόρφωση στον πλανήτη — μια νέα Γη.
Η κατανόηση ότι σε βαθύτερο επίπεδο όλα είναι ένα, θα έφερνε καλοσύνη, συμπόνια, δικαιοσύνη, ανοχή και κατανόηση στην κοινωνία μας.
Η Αίσθηση του Επείγοντος
Δεν υπάρχει ατελείωτος χρόνος για αυτή τη μεταμόρφωση. Η ζωή στον πλανήτη απαιτεί αλλαγές γρήγορες, δραματικές και ριζικές. Το πρόβλημα στον κόσμο σήμερα δεν είναι πολιτικό, οικονομικό ή κοινωνικό, αλλά πνευματικό, καθώς σχετίζεται με το πόσο αφοσιωμένοι είμαστε στο να μπαίνουμε στις υψηλότερες πνευματικές αλήθειες.
Ζώντας στο Τώρα
Η αφύπνιση δεν είναι κάτι για το οποίο θα πούμε ότι «είναι εδώ ή είναι εκεί». Ο κόσμος του πόνου (σαμσάρα) και ο κόσμος της απελευθέρωσης (νιρβάνα) δεν είναι δύο ξεχωριστοί κόσμοι, αλλά ένα και το αυτό. Δεν χειραγωγούμε ή αλλάζουμε τα πράγματα για να φτάσουμε σε κάποια μυστικιστική πραγματικότητα. Όταν ξυπνάμε, η τελειότητα του κόσμου αποκαλύπτεται άμεσα, όπως είναι. Η πρόκληση είναι να είμαστε εντάξει με αυτή τη στιγμή όπως είναι.
Αντί να αναζητούμε τους άλλους για να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες του εαυτού μας, μετά την αφύπνιση ψάχνουμε τον άλλο για να μοιραστούμε την εμπειρία της ευτυχίας που ήδη έχουμε. Αυτή η κατανόηση απαλλάσσει τους φίλους μας από το αδύνατο βάρος της παροχής ευτυχίας σε έναν αδηφάγο, ανικανοποίητο εαυτό.
0 Σχόλια