Αν ο Μητσοτάκης βασίζεται στους κούληγκανς και στους κουληγκανισμούς τους, τότε ζήτω που καήκαμε όλοι μας.
Όταν η πολιτική χάνεται στον κουλιγκανισμό
Γιατί όταν μια κυβέρνηση παύει να στηρίζεται σε επιχειρήματα και έργο, και κρατιέται όρθια μόνο από έναν κύκλο διαδικτυακών οπαδών, το πρόβλημα δεν είναι μόνο κυβερνητικό. Είναι βαθιά πολιτισμικό. Σημαίνει ότι η δημόσια συζήτηση έχει κατέβει τόσο χαμηλά, που χρειάζεσαι φακό για να την βρεις.
Οι κούληγκανς δεν ενδιαφέρονται για την πραγματικότητα. Ενδιαφέρονται για το αφήγημα, αρκεί να ταιριάζει με τα κουτάκια που έχουν στο μυαλό τους. Γι’ αυτούς η πολιτική είναι σαν αγώνας μπάσκετ: «Η ομάδα μας πάνω απ’ όλα». Όποιος μιλάει διαφορετικά, είναι αντίπαλος. Όποιος ασκεί κριτική, είναι «εχθρός της προόδου». Κι όποιος τολμήσει να προφέρει τη λέξη «λογική», θεωρείται ύποπτος.
Φτάσαμε στο σημείο να εμφανίζεται ένας Καραμανλής ή ένας Βενιζέλος σε μια εκδήλωση – ούτε να κατεβαίνουν υποψήφιοι, ούτε να κάνουν κόμμα – και οι κούληγκανς να παθαίνουν νευρικό κλονισμό. «Γιατί μιλούν;» «Τι θέλουν;» «Ποιον πάει να ρίξει;» Η ιδέα ότι υπάρχουν πολιτικοί που έχουν άποψη, ιστορικό βάρος ή δημόσια παρουσία ανεξάρτητη από τον Μητσοτάκη, τους φαίνεται ασύλληπτη. Όπως το να βλέπεις γάτα να οδηγεί μηχανή.
Η ειρωνεία τους δεν είναι κριτική. Είναι άμυνα. Είναι το μόνο εργαλείο που διαθέτουν, γιατί δεν τους έχει απομείνει τίποτα άλλο: ούτε επιχειρήματα, ούτε πολιτική σκέψη, ούτε αυτονομία. Σαν συναισθηματικό αυτόματο, τους πατάς ένα κουμπί και βγάζουν την ίδια κασέτα: «Συριζαίος!», «Λαϊκιστής!», «Προβληματικός!» Έχεις μεγαλύτερη πιθανότητα να ακούσεις νέα λέξη από παπαγάλο παρά από κούληγκαν.
Αν ο πρωθυπουργός στηρίζεται σε αυτούς για πολιτική νομιμοποίηση, τότε η χώρα δεν κυβερνιέται με σχέδιο, κυβερνιέται με χειροκροτήματα. Κι όταν η ηγεσία χρειάζεται χειροκροτητές αντί για πολίτες, η δημοκρατία μικραίνει, στριμώχνεται, χάνει το οξυγόνο της. Αντί για δημόσιο διάλογο έχουμε δημόσιο οπαδιλίκι. Αντί για λογική, έχουμε συνθήματα. Αντί για ευθύνη, έχουμε προβολή ενοχών.
Και το χειρότερο; Αυτή η κατάσταση δεν αφήνει χώρο για πραγματικές λύσεις. Οι αγρότες, οι μικρομεσαίοι, οι νέοι, οι εργαζόμενοι, οι επιστήμονες, όλοι όσοι ασφυκτιούν μέσα στην οικονομική και κοινωνική πίεση, πνίγονται κάτω από τον θόρυβο των κουληγκανισμών. Γιατί ό,τι δεν βολεύει το αφήγημα, είτε διαστρεβλώνεται είτε χλευάζεται είτε θάβεται. Μέχρι να μη μείνει τίποτα.
Αν αυτό είναι το πολιτικό μέλλον που μας ετοιμάζουν, τότε ναι, ζήτω που καήκαμε. Όχι όμως επειδή μίλησε ο Καραμανλής ή ο Βενιζέλος. Αλλά επειδή η δημόσια σκέψη αντικαταστάθηκε από χειροκρότημα. Και το χειροκρότημα, όσο δυνατό κι αν είναι, δεν σώζει μια χώρα που βυθίζεται.
Ο φόβος απώλειας του «ηγέτη»
Με οποιαδήποτε πολιτική εκδήλωση χέζονται οι κούληγκανς, μην τυχόν και πέσει ο Μητσοτάκης, γιατί μετά ποιος θα τους λέει τι να σκέφτονται και πότε να χειροκροτούν! 😂🤣
Άνθρωποι που δεν έχουν βγει από το timeline της «Ομάδας Αλήθειας» από το 2019, βλέπουν παντού απειλές: αγρότες; πρακτοράκια του χάους. Γιατροί; υπονομευτές του ΕΣΥ. Φοιτητές; αναρχοκομμούνια. Δημοσκόποι; αυτοί μόνο ξέρουν, επειδή πληρώνονται για να ξέρουν.
Και μόλις κάποιος τολμήσει να πει κάτι διαφορετικό από «ναι πρωθυπουργάρα μου», αρχίζουν τα ρίγη, τα χλωμιάσματα και τα επικά σχόλια του τύπου:
«Αυτοί θέλουν να ρίξουν τη χώρα!»
Ναι, ακριβώς. Επειδή η χώρα κρέμεται από μία κλωστή… κι αυτή την κρατάει προσωπικά ο Κυριάκος με δυο δάχτυλα, ενώ με το άλλο χέρι βγάζει σέλφι με τον σκύλο του. 🤣
Οι κούληγκανς φοβούνται μην πέσει ο Μητσοτάκης γιατί, αν μείνει χωρίς κυβέρνηση Μητσοτάκη η ζωή τους τους, δεν θα ξέρουν πλέον αν πρέπει να θυμώσουν, να συγκινηθούν ή να πουν ότι όλα είναι «μεμονωμένα περιστατικά».
Το απόλυτο δράμα: πολιτική ενημέρωση χωρίς οδηγίες χρήσεως!
Αλλά η πραγματικότητα είναι απλή:
Όταν μια κοινωνία βράζει, ο μόνος που δεν πρέπει να φοβάται είναι αυτός που λέει την αλήθεια — κι όχι εκείνοι που τρέμουν μήπως χάσουν το πολιτικό τους πατσατζίδικο.
Ο πανικός για την εκδήλωση της «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ»
Ιδίως με εκείνη την εκδήλωση προς τιμήν της εφημερίδας «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» αλλά και όπου παραβρίσκονται και κάνουν δηλώσεις πολιτικοί ή πρώην πολιτικοί.
Στην εκδήλωση όμως για την εφημερίδα, όπου μίλησαν ο Καραμανλής και ο Βενιζέλος… εκεί έπεσε πανικός. Οι κούληγκανς σάστισαν, τρόμαξαν, ανατρίχιασαν – γιατί όταν βλέπουν δύο πολιτικούς να μιλούν δημόσια, νομίζουν πως έγινε απόπειρα… πραξικοπήματος εναντίον του Κυριάκου.
Τους έπιασε η ειρωνεία:
«Α, μίλησε ο Καραμανλής; Θέλει να γίνει πρωθυπουργός!»
«Μίλησε ο Βενιζέλος; Κάνει κόμμα!»
Έχουν φτάσει σε τέτοια πνευματική απελπισία που νομίζουν πως όποιος πολιτικός ανοίξει το στόμα του, το κάνει για να πάρει τη θέση από το αγαπημένο τους είδωλο.
Λες και απαγορεύεται σε πρώην πρωθυπουργούς και πρώην αντιπροέδρους να πουν δυο κουβέντες χωρίς να τρίζουν οι καρέκλες του Μαξίμου.
Δεν μπορούν να κρίνουν αλλιώς, μόνο με ειρωνεία, ακροβατικές ατάκες και την κλασική «ε, αυτοί θέλουν να επανέλθουν στην εξουσία».
Γιατί για τους κούληγκανς υπάρχει μία και μόνο εξήγηση για κάθε ζωντανό οργανισμό που μιλάει δημόσια:
Συνωμοτεί για να πέσει ο Μητσοτάκης.
Δεν χωράει στο μυαλό τους ότι υπάρχουν πολιτικοί που μιλάνε επειδή… έχουν άποψη.
Ή επειδή έχουν ιστορικό βάρος.
Ή επειδή ξέρουν πέντε πράγματα παραπάνω από τα memes του twitter.
Αλλά τι να περιμένεις;
Αν δεν έχει «Ομάδα Αλήθειας», ροζ βελάκια, κορνίζα και υπότιτλο «ΤΟΝ ΕΣΒΗΣΑΝ», δεν μπορούν να καταλάβουν.
Τους έχει γίνει η πολιτική ανάλυση σαν τα Instant noodles: ρίχνεις ζεστό νερό από το Μαξίμου και σε 3 λεπτά σερβίρεται.
Το αστείο είναι πως στην πραγματικότητα κανείς από αυτούς τους πολιτικούς δεν ενδιαφέρεται να «ξανακυβερνήσει».
Μιλούν ακριβώς επειδή δεν ζητούν ψήφο, κι αυτό τους τρομάζει περισσότερο.
Γιατί ο λόγος χωρίς μισόλογα φαίνεται «επικίνδυνος» μόνο σε όσους έχουν μάθει να προσκυνούν.
0 Σχόλια